Vive la Vie !!!

Μελαγχολική Κυριακή.

2012-02-05T19:43:00.000+02:00

"Βρέχει κι εγώ τυλίχτηκα
σ' αυτή την αγκαλιά
στα σκουριασμένα σύννεφα στα φύλλα
στης βρεγμένης γης τη μυρωδιά...

Ας ήτανε να πνιγώ σαν μια σταγόνα
μέσα στα χείλια σου εγώ..."♫♪♫♪♪

Μελαγχολική Κυριακή...
Γιατί τις Κυριακές
η νοσταλγία κάνει επισκέψεις
και η μοναξιά
γίνεται πιο αισθητή.

Μαρία,
05.02.2012

Περί πόνου...

2012-02-03T19:15:00.002+02:00

"Κάποτε διάβασα σε ένα βιβλίο ότι την ένταση του πόνου που υποστήκαμε, την καταλαβαίνουμε μόνο όταν απελευθερωθούμε από αυτόν. Τότε λέμε κατάπληκτοι: πώς μπόρεσα να αντέξω μια τέτοια κόλαση; Σίγουρα είναι αλήθεια. Και η ζωή είναι κάτι εκπληκτικό. Κλείνει τις πληγές με ταχύτητα εκπληκτική. Και αν δεν έμεναν οι ουλές, ούτε καν θα θυμόμασταν ότι από 'κεί κάποτε ανάβλυσε αίμα. Άλλωστε, ακόμα και οι ουλές εξαφανίζονται. Μικραίνουν, και στο τέλος σβήνουν."

Oriana Fallaci
"Γράμμα σ' ένα παιδί που δε γεννήθηκε ποτέ"

Μαρία,
03.02.2012

Κυριακάτικο μήνυμα...

2012-01-29T23:34:00.001+02:00

Κι εκεί που έπινα τον κυριακάτικο καφέ μου, ήρθε ένας κλόουν, με άγγιξε με το μαγικό ραβδάκι του και ευχήθηκε το 2012 να είμαι ευτυχισμένη... Και μετά έβγαλε από την τσέπη του και μου έδωσε αυτό το χαρτάκι...

Και μ' έκανε να χαμογελάσω! :)

Μαρία,

29.01.2012

"Μετά τη βροχή στην οδό Βασιλίσσης Σοφίας..."

2012-01-28T18:35:00.000+02:00

"Μετά τη βροχή στην οδό Βασιλίσσης Σοφίας..."

Ο πίνακας αυτός με γυρίζει στην παιδική μου ηλικία... Σε κάτι όμορφα απογεύματα με τη μαμά στην Εθνική Πινακοθήκη που πάντα τελείωναν με μία πάστα σοκολάτα στο γωνιακό Flocafé ακριβώς απέναντι- έκλεισε κι αυτό, χρόνια τώρα...

Μου είχαν αναθέσει, θυμάμαι, να μιλήσω γι αυτόν τον πίνακα και από τις τόσες ώρες που πέρασα κοιτάζοντας τον, νιώθω ότι την κοπέλα που περπατάει με το καπέλο και την ομπρέλα τη γνωρίζω... Θυμάμαι ότι ήμουν- δεν ήμουν εννιά χρονών τότε και δεν είχαν διαβάσει καλά τον τίτλο, κι έτσι έλεγα "στην οδό Βασιλής" ... Κι από τότε έμεινε και η μαμά ακόμα με πειράζει και μου λέει "πάμε στην Οδό Βασιλής;"... Κι όποτε ξαναπάω στην Εθνική Πινακοθήκη πάντα ψάχνω να βρω αυτόν τον πίνακα κι όταν τον βλέπω ψάχνω να βρω κι εμένα την ίδια... Κι αυτό το χρονικό πήγαινε- έλα μου προκαλεί μια πολύ, πολύ γλυκιά νοσταλγία...

Νομίζω ότι ποτέ δε θα πάψω να συγκινούμαι βλέποντας αυτόν τον πίνακα...

...

Δεν ξέρω γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά σήμερα... Ίσως γιατί είναι απόγευμα Σαββάτου. Bροχερού Σαββάτου... Βγήκα στο μπαλκόνι και στάθηκα για λίγο να κοιτάξω. Πόσο καιρό έχω να βγω στο μπαλκόνι, να σταθώ μια στιγμή και να κοιτάξω...; Να δω τους δρόμους που γυαλίζουν, τα φώτα των αυτοκινήτων, τον κόσμο να πηγαινοέρχεται με τις ομπρέλες του, την κυρία από το απέναντι μπαλκόνι που βγαίνει και χαϊδεύει τα γλαστράκια της, τον παππού στην πολυθρόνα, τα μαγαζάκια της γειτονιάς, τη Σαγράδα Φαμίλια, τη θάλασσα...

...

Σάββατο διαφορετικό, από αυτά τα τελευταία, που περνούν με πολλή δουλειά, διάβασμα και πίεση... Ακόμα κι έτσι όμως, νιώθω την ανάγκη να σταθώ και να κοιτάξω έξω από το παράθυρο, να δώσω στο μυαλό μου την ευκαιρία να ξεφύγει έστω για μια στιγμή... Σκέφτομαι τους επόμενους μήνες, όλη τη δουλειά και το τρέξιμο που με περιμένει, το άγχος για το αποτέλεσμα, αλλά και για το επόμενο βήμα...

...

Σκέφτομαι πολύ τα όνειρά μου τελευταία. Ποια είναι, ποια θα είναι... Πώς θα πραγματοποιηθούν... Πώς θα τα καταφέρουν να αντισταθούν- για ακόμη μία φορά- στις δυσκολίες και στα εμπόδια... Αυτά γυρνούσαν στο μυαλό μου όταν χτες διάβασα στη συνέντευξη μια νεαρής ηθοποιού το εξής:

-"Το έδαφος του "αύριο" είναι ασφαλές για τα νεανικά όνειρα;΄"

-"Μα τα νεανικά όνειρα δε χρειάζονται "ασφάλεια" για να πραγματοποιηθούν. Ειδάλλως θα ήταν σχέδια..."

...

Σουρουπώνει.

Προλαβαίνω να κοιτάξω άλλη μια φορά τη θάλασσα πριν χαθεί στο σκοτάδι.

...

Μαρία,
28.01.2012

"Μίλα μου ψιθυριστά...

2012-01-27T16:54:00.003+02:00

... αν μου μιλάς γι αγάπη..."

*William Shakespeare

Και κάπως έτσι η ζωή μου γέμισε με ένα ακόμα γλυκό 25...

Μαρία,
25.01.2012

"Αλλά τα βράδια τι όμορφα που μυρίζει η γη..."

2012-01-21T23:02:00.000+02:00

Σάββατο βράδυ, διαφορετικό από τα προηγούμενα.

Μένω σπίτι.

Μπροστά μου ένας σωρός από βιβλία, χαρτιά, σκέψεις και άγχος.

Μου 'ρθε στο μυαλό αυτός ο στίχος του Λειβαδίτη:

"Αλλά τα βράδια τι όμορφα που μυρίζει η γη..."

Μου λείπουν τα βιβλία μου. Αυτή η μεγάλη βιβλιοθήκη στο δωμάτιό μου στην Αθήνα, γεμάτη με ποιητικές συλλογές, όμορφα μυθιστορήματα, τη συλλογή μου από τους Μικρούς Πρίγκιπες σε όλες τις γλώσσες... "Σπίτι σου είναι εκεί που έχεις τα βιβλία σου"- δε θυμάμαι ποιος μου το είπε.

Το σκέφτομαι συχνά αυτό. Ίσως περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Και με απασχολεί. Kαι πιο πολύ με απασχολεί που σκέφτομαι πώς θα μεταφέρω τα βιβλία μου εδώ.

"Καθώς μένω στο δωμάτιο μου,

Μου 'ρχονται άξαφνα φαεινές ιδέες..."

(ημιτελές)

Μαρία,
21.01.2012

Συναισθημάτων αλλαγές..

2012-01-16T01:15:00.002+02:00

"Τom: Look, we don't have to put a label on it. That's fine. I get it. But, you know, I just... I need some consistency.

Summer: I know.

Tom: I need to know that you're not gonna wake up in the morning and feel differently.

Summer: And I can't give you that. Nobody can."

(500 days of Summer, 2009)

(Αυτές τις μέρες ξαναείδα αυτήν την τόσο όμορφη ταινία.

Κι αυτή είναι μία από τις αγαπημένες μου ατάκες.

Και μία από τις μεγαλύτερες αλήθειες που μαθαίνω (και που καταλαβαίνω) μεγαλώνοντας.

Τα συναισθήματα των ανθρώπων μπορούν να αλλάξουν.

Και αλλάζουν.)

Μαρία,

15.01.2012

Ερωτηματικά

2012-01-14T15:18:00.003+02:00

"Κατέληξα αρκετά γρήγορα στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει αναγκαστικά απάντηση στις απορίες που δημιουργούν τα ερωτηματικά."

Βασίλης Αλεξάκης

Η καρδιά της Μαργαρίτας

Μαρία,

14.01.2012

Συναισθηματική Απο-δεύσμευση...

2012-01-13T23:14:00.001+02:00

...που λυτρώνει.

"Ya estoy curado, anestesiado

ya me he olvidado de ti

Hoy me despido

de tú ausencia

ya estoy en paz...

Ya no te espero

ya no te llamo

ya no me engano

Hoy te he borrado

de mi paciencia

Hoy fui capaz...

Desde aquel día

en que te fuiste

yo no sabía

que hacer de ti

Ya están domados

mis sentimientos

mejor así...

Hoy me he burlado

de la tristeza

Hoy me he librado

de tu recuerdo

Ya no te extraño

ya me he arrancado

ya estoy en paz...

Ya estoy curado, anestesiado

ya me he olvidado

Ya estoy curado, anestesiado

ya me he olvidado..."

Se acabó.

Εορτών Απολογισμός

2012-01-08T10:54:00.002+02:00

Τελευταίες ώρες στο "εδώ" σπίτι, λίγο πριν την επάνοδο στο "εκεί".

Άλλη μια φορά βρίσκομαι μπροστά στις ξέχειλες βαλίτσες κι αναρωτιέμαι πώς πέρασαν πάλι οι μέρες τόσο γρήγορα.

Άλλη μια φορά δεν μπορώ να αποφύγω το συναισθηματικό ταλαύντευμα (ποτέ δεν θα μπορέσω νομίζω), ωστόσο σκέφτομαι ότι αυτές τις γιορτές ήταν τόσο όμορφες, τόσο ζεστές, τόσο γλυκιές, που φεύγω γεμάτη.

Κοιτάζω τη φωτογραφία με τα δώρα μου.
Αυτές τις γιορτές γέμισα δώρα! Κι εμένα και τους άλλους.

Και στο μυαλό μου έρχεται αυτό που μας έλεγε μια καθηγήτρια στο γυμνάσιο ότι "όταν παίρνεις, γεμίζουν τα χέρια σου, αλλά όταν δίνεις γεμίζει η καρδιά σου. Κι όταν κάνεις αρμονικά και τα δύο, γεμίζει η ζωή σου."

Αυτές τις γιορτές ένιωσα γεμάτη τη ζωή μου.
Κι έτσι γεμάτη, επιστρέφω ξανά...

Μ.
08.01.2012

Πες κάτι...

2011-12-31T20:20:00.000+02:00

Αυτό ήταν το τελευταίο που διάβασα στους αθηναϊκούς δρόμους το τελευταίο απόγευμα του 2011. Εύχομαι το 2011 να λέμε πολλά "κάτι" και να γεμίζουμε τη ζωή μας.

Καλή Χρονιά!

Μαρία

31.12.2011

Historia de un amor...

2011-12-27T02:40:00.000+02:00

Ya no estás más a mi lado corazón
en elalma sólo tengo soledad
y si yano puedo verte,
porqueDios me hizo quererte
parahacerme sufrir más

Siempre fuiste la razón de mi existir,
adorartepara mi fue religión
y en tusbesos yo encontraba
el calorque me brindaba,
el amor yla pasión.

Es lahistoria de un amor
como nohay otro igual
que mehizo comprender
todo elbien todo el mal

que ledio luz a mi vida,
apagándoladespués...

Ay, qué vida tan oscura,
sin tuamor no viviré.

Es la historia de un amor...

('Ισως το πρώτο ισπανικό τραγούδι που άκουσα, και σίγουρα το πρώτο που με συγκίνησε τόσο. Χρόνια πριν...)

María

26.12.2011

"I' ll be home for Christmas..."

2011-12-19T01:25:00.000+02:00

Αυτά τα Χριστούγεννα στόλισα για πρώτη φορά το σπιτάκι μου στη Βαρκελώνη. Με δεντράκι και απ' όλα! Μέχρι τώρα δεν το έκανα, γιατί πάντα έφευγα νωρίς για την Αθήνα. Φέτος όμως, πρώτη φορά ως εργαζόμενη θα φύγω πιο αργά... Κι ίσως φανεί περίεργο, αλλά φέτος ένιωσα σαν να "ανήκω" πιο πολύ εδώ, σαν το σπίτι να έγινε πιο πολύ σπίτι, σαν η ζωή εδώ να πήρε λίγο πιο πολύ το δρόμο της...

Η επιστροφή στην Αθήνα τα Χριστούγεννα σηματοδοτεί για μένα το κλείσιμο ενός μικρού κύκλου. Ο κύκλος του πρώτου τετραμήνου. Ένα τετράμηνο διαφορετικό από τα άλλα, με πολύ τρέξιμο, δυο δουλειές, ένα διδακτορικό στη μέση, άγχος, κούραση, λιγότερο ελεύθερο χρόνο, λιγότερο ύπνο, αλλά και πολλή ικανοποίηση, πάθος για μια δουλειά στην οποία νιώθω εκατό τοις εκατό εγώ και για την οποία χτες συνειδητοποίησα πόσο απίστευτα πολύ με γεμίζει, μια υπέροχη παρέα, μια καινούργια ομιλία εν όψει...

Την καινούργια χρονιά πρέπει να παρθούν αποφάσεις. Αποφάσεις για το επόμενο βήμα. Τι θα είναι, πώς θα είναι, πού θα είναι.

Πριν από αυτό όμως, και πριν ξεκινήσει ο καινούργιος κύκλος από Γενάρη, έχω ανάγκη να γυρίσω στο άλλο μου σπίτι, σε αυτό που μυρίζει κοτόπουλο με πατάτες στο φούρνο, σε αυτό που η μαμά με περιμένει στην πόρτα και ο μπαμπάς μου λέει "έλα και θα τα βρούμε όλα", σ΄αυτό που γίνομαι και πάλι μικρούλα, σ' αυτό που οι ευθύνες και τα προβλήματα για λίγο φεύγουν απ' τους ώμους μου, σ΄αυτό που ξαναβρίσκω την παιδική μου ανεμελιά, σ' αυτό το σπίτι που μου δίνει τόση ζεστασιά και θαλπωρή...

Έχω ανάγκη να ξεκουραστώ, να κοιμηθώ χωρίς να ξυπνητήρι, να με πάρει ο ύπνος κοιτώντας τα λαμπιόνια του δέντρου...

Μα πιο πολύ έχω ανάγκη να χωθώ στις αγκαλιές των δικών μου ανθρώπων, να περάσω χρόνο μαζί τους, να τους ακούσω, να μοιραστώ μαζί τους χρόνο, να καλύψω- όσο γίνεται- αυτό που χάνω όλον τον υπόλοιπο καιρό, να γελάσουμε όλοι μαζί γύρω από γιορτινά τραπέζια, να καθήσουμε μαζί δίπλα στο δέντρο... Nα τους (ξανα)πω πόσο μου έλειψαν και πόσο τους αγαπώ...

Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν κι εγώ μετράω αντίστροφα...

Μαρία,
18.12.2011

"Ίσως μονάχα για μια νύχτα, αλλά θα είσαι εδώ..."

2011-12-08T16:24:00.003+02:00

Περίεργα παιχνίδια παίζει το υποσυνείδητο.

Μερικές φορές φοβάμαι αυτό που δεν μπορώ να ελέγξω. Αυτή την εισβολή του παρελθόντος από το πουθενά.

Και πιο πολύ τη γλυκιά αίσθηση που σου αφήνει.

Μια αίσθηση που μένει ακόμα και το πρωί, όταν το φως της μέρας τα έχει πάρει όλα μαζί του.

"Θα είσαι εδώ, θα είσαι εδώ...

Ίσως μονάχα για μια νύχτα,

αλλά θα είσαι εδώ..."

Περίεργα παιχνίδια.

Για πόσο ακόμα θα είσαι εδώ τις νύχτες...;

Έξω σωπαίνει ο καιρός και καλοδέχεται,
μια υποψία από χιόνι σ΄ άδειο δρόμο.
Από το τζάμι έξω βλέπεις κι ονειρεύεσαι,
αυτή τη νύχτα που σταμάτησε ο χρόνος.

Είναι Χριστούγεννα ξανά και όλοι χαίρονται,
βλέπουν το δέντρο με τα φώτα στολισμένο.
Στέκουν μπροστά του αμίλητοι και σκέφτονται,
ένα τραγούδι τόσους μήνες ξεχασμένο.

Θα είσαι εδώ, θα είσαι εδώ,
ίσως μονάχα για μια νύχτα,
αλλά θα είσαι εδώ, θα είσαι εδώ.

Ο στρατιώτης με το τύμπανο στα χέρια του,
πετάει ψηλά τη μολυβένια τη στολή του.
παίρνει ζωή, στέκεται στα πόδια του,
και ψιθυρίζει ένα τραγούδι απ΄ τη ψυχή του.

Θα είσαι εδώ, θα είσαι εδώ,
ίσως μονάχα για μια νύχτα.

Θα είσαι εδώ, θα είσαι εδώ.
Θα είσαι εδώ...

Θα είσαι εδώ, θα είσαι εδώ,
ίσως μονάχα για μια νύχτα.

θα είσαι εδώ, θα είσαι εδώ.
Θα είσαι εδώ....

Θα είσαι εδώ, θα είσαι εδώ,
ίσως μονάχα για μια νύχτα.

Θα είσαι εδώ, θα είσαι εδώ.
Θα είσαι εδώ.

Μάνος Ξυδούς

Μαρία,

08.12.2011

Become your dream...

2011-11-19T17:31:00.010+02:00

Πόσο εύκολο είναι να γίνεις το όνειρό σου;

Πότε ξέρεις ότι είσαι στο σωστό δρόμο για την εκπλήρωσή του;

Πότε ένα όνειρο πρέπει να αντικατασταθεί από ένα άλλο όνειρο;

Τέτοιες σκέψεις γυρίζουν στο μυαλό μου τις τελευταίες μέρες...

Νιώθω ότι εκπληρώνω ένα όνειρο- στόχο, δημιουργώ αυτό που κάποτε ονειρευόμουν να δημιουργήσω...

Εν μέρει.

Από την άλλη... αναζητώ το επόμενο όνειρο, το επόμενο βήμα...

Ποιο θα είναι και κυρίως πού θα είναι...

Ξέρω, όμως, καλά ότι οι όποιες σκέψεις μπορούν να ανατραπούν ανά πάσα στιγμή από τη ζωή και από τους καινούργιους δρόμους που σου δείχνει, χωρίς να το περιμένεις.

Κι αυτό μου αρέσει.

φωτογραφία:

Central Park, Nέα Υόρκη. Ιούνιος 2011

Μαρία,

19.11.2011

Μύρισε φθινόπωρο...

2011-10-23T18:46:00.003+03:00

Σήμερα μύρισε φθινόπωρο.

Τι; Πώς μυρίζει το φθινόπωρο;

Μμμ... το φθινόπωρο μυρίζει βροχή, μυρίζει χώμα μουσκεμένο, μυρίζει κίτρινα τσαλαπατημένα φύλλα στο δρόμο, μυρίζει ζεστασιά, μυρίζει ζεστό αχνιστό καφέ, βανίλια και κανέλα, βιβλία και ξύλινο μολύβι...

Μυρίζει και λίγη απροσδιόριστη μελαγχολία...

Μαρία,

23.10.2011

Η ΖΩΗ ΣΟΥ

2011-10-17T13:33:00.003+03:00

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΣΟΥ. ΚΑΝΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΣ, ΚΑΙ ΚΑΝ'ΤΟ ΣΥΧΝΑ. ΑΝ ΚΑΤΙ ΔΕΝ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, ΑΛΛΑΞΕ ΤΟ. ΑΝ ΔΕΝ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΟΥ, ΠΑΡΑΙΤΗΣΟΥ. ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΑΡΚΕΤΟ ΧΡΟΝΟ, ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ. ΑΝ ΨΑΧΝΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΟΥ, ΣΤΑΜΑΤΑ. ΘΑ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΟΤΑΝ ΑΡΧΙΣΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΣ. ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΑΝΑΛΥΕΙΣ, Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΗ. ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΕΣ. ΟΤΑΝ ΤΡΩΣ, ΕΚΤΙΜΗΣΕ ΚΑΘΕ ΜΠΟΥΚΙΑ. ΑΝΟΙΞΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΟΥ, ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ, ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΣΕ ΝΕΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΜΑΣ. ΡΩΤΗΣΕ ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΔΕΙΣ ΠΟΙΟ ΕΙΝΙΑ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΟ ΟΝΕΙΡΟ ΣΟΥ ΜΑΖΙ ΤΟΥ. ΤΑΞΙΔΕΥΕ ΣΥΧΝΑ. ΤΟ ΝΑ ΧΑΝΕΣΑΙ ΘΑ ΣΕ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ. ΜΕΡΙΚΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ, ΑΡΠΑΞΕ ΤΕΣ. Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΣΥΝΑΝΤΑΜΕ ΚΑΙ ΤΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ. ΟΠΟΤΕ ΒΓΕΣ ΕΞΩ ΚΑΙ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΣ. Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΗ. ΖΗΣΕ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΣΟΥ.

Το είδα.
Το διάβασα.
Το εκτύπωσα.
Το κόλλησα δίπλα στο γραφείο μου.
Το μανιφέστο αυτής της χρονιάς.
Και κάθε χρονιάς.

Μαρία,
17.10.2011

Εργασία και χαρά!

2011-10-12T20:14:00.003+03:00

Πάει σχεδόν ενάμισης μήνας που γύρισα.

Δεν έχω καταλάβει πώς πέρασε. Την πρώτη μέρα πήγα κυριολεκτικά από το αεροδρόμιο στη δουλειά. Έκτοτε ο χρόνος περνάει κι εγώ τον ακολουθώ μηχανικά: από τη μία δουλειά στην άλλη και στη μέση η διατριβή.

Εγώ δεν ξέρω πού ακριβώς βρίσκομαι, φαντάζομαι κάπου εκεί ανάμεσα προσπαθώντας να τα χωρέσω όλα, να αντεπεξέλθω σε όλα.

Το καλοκαίρι μου φαίνεται τόσο μακριά... Οι θάλασσες, τα ταξίδια, οι φίλοι, τα γέλια...

Ο Σεπτέμβρης ήταν από τους αγαπημένους μου μήνες όταν ζούσα στην Αθήνα. Στη Βαρκελώνη πάντα ήταν ο χειρότερος. Φέτος- ευτυχώς- ήταν διαφορετικός (χάρη σε μια ευχάριστη έκπληξη), αλλά και πάλι δεν τον έζησα όπως θα ήθελα.

Φτάσαμε ήδη στα μέσα Οκτώβρη.

Σήμερα είναι αργία και δε δουλεύω. Είναι η πρώτη καθημερινή που δεν χρειάζεται να ξυπνήσω αξημέρωτα, να τρέξω, να τα προλάβω όλα, να τα βάλω όλα σε πρόγραμμα.

Εϊναι περίεργο αλλά είχα να χαρώ έτσι με αργία από τότε που ήμουν στο σχολείο!

Η πρώτη μέρα που μπορώ να αφιερώσω στον εαυτό μου, ίσως το πρώτο απόγευμα που μπορώ να καθίσω ήρεμα και να γράψω...

Αν κάτι μου αρέσει σε αυτό το χαμό και τους τρελούς ρυθμούς είναι ότι μαθαίνω να εκτιμώ πιο πολύ τον ελεύθερο χρόνο, τις στιγμές ξεκούρασης, την πάυση...

Η φετινή χρονιά προμηνύειται δύσκολη. Και αν θα έπρεπε να της βάλω έναν τίτλο, σίγουρα αυτός θα ήταν... "εργασία και χαρά"!

¡Ánimo!

Μαρία,
12.10.2011

Coctail G' Mine...

2011-08-26T02:10:00.005+03:00

Aπό αυτό που μυρίζει γιασεμί και μέσα του κολυμπάει ένα μικρό αποξηραμένο τριανταφυλλάκι...

Στο μικρό τραπεζάκι, στον χαμένο στους πεζόδρομους κήπο, στην ησυχία της ακόμη μισοάδειας Αθήνας...

Μου πήρε όσο κρατάει ένα κοκτέιλ να θυμηθώ πόσο με γέμιζαν κάτι γλυκές στιγμές στην πόλη, πόσο με γέμιζε μια κουβέντα ή το να κοιτάμε απλώς στην ίδια κατεύθυνση...

Τέλη Αυγούστου.

Και αρχίζω να ξανανιώθω.

Μαρία,

25.08.2011

Sobre venganzas y perdones...

2011-08-22T21:49:00.003+03:00

"Yo no hablo de venganzas, ni perdones.
El olvido es la única venganza y el único perdón."

"Εγώ δε μιλώ ούτε για εκδίκηση ούτε για συγγνώμη.
Η λησμονιά είναι η μόνη εκδίκηση και η μοναδική συγγνώμη".

J.L. Borges

Μαρία,

21.08.2011

7 "να..." των φετινών διακοπών...

2011-08-18T15:06:00.005+03:00

1. Να ξεκουραστώ

2. Να κάνω μπάνια (πολλά)

3. Να (ξε-)καθαρίσω το μυαλό μου

4. Να διαβάσω βιβλία (λογοτεχνικα και μόνο)

5. Να γράψω την ομιλία

6. Να μαυρίσω

7. Να γεμίζω τις μπαταρίες

Και τι κατάφερα από όλα αυτά, θα σου πω σε λίγες μέρες...

Μαρία

Το ηλιοβασίλεμα που χάθηκε...

2011-08-01T21:21:00.005+03:00

Hemos perdido aún este crepúsculo.
Nadie nos vio esta tarde con las manos unidas mientras
la noche azul caía sobre el mundo.
He visto desde mi ventana
la fiesta del poniente en los cerros lejanos.
A veces como una moneda se encendía
un pedazo de sol entre mis manos.
Yo te recordaba con el alma apretada
de esa tristeza que tú me conoces.
Entonces, dónde estabas?
Entre qué genes?
Diciendo qué palabras?
Por qué se me vendrá todo el amor de golpe
cuando me siento triste, y te siento lejana?
Cayó el libro que siempre se toma en el crepúsculo,
y como un perro herido rodó a mis pies mi capa.
Siempre, siempre te alejas en las tardes
hacia donde el crepúsculo corre borrando estatuas.

....

Το χάσαμε κι αυτό το ηλιοβασίλεμα.
Κανείς δεν μας είδε εμάς χεράκι, χεράκι το βράδυ εκείνο
όπου έπεφτε η γαλάζια η νύχτα και εσκέπαζε τον κόσμο.

Απ' το παράθυρο μου είδα μόνος εγώ
τη φιέστα του ηλιογέρματος ψηλά στ χάη.

Και πότε, πότε σαν πυρακτωμένο κέρμα
κράταγα ένα κομματάκι ήλιο στην παλάμη μου.

Και σε συλλογιζόμουν με τη καρδιά σφιγμένη
από κείνο εκεί το σφίξιμο που ξέρεις πως με κυβερνάει.

Λέγε μου, που ήσουνα?
Με τι κόσμο?
Και τι τους έλεγες?
Και γιατί ακαριαία με κυριεύει ακέριος ο έρωτας εμένα
μόλις νιώσω μοναχός, με σένανε μακριά μου?

Μου 'φυγε το βιβλίο που πάντα ανοίγω το βραδάκι
και σα λαβωμένο κουτάβι γλίστρησε
κι έπεσε στα πόδια μου το παλτό.
Μα όλο φεύγεις εσύ, φεύγεις τα βράδια
με το δειλινό παρέα που πιλαλάει και αφανίζει τ' αγάλματα......

Pablo Neruda

Veinte poemas de amor y una canción desesperada

María,

01.08.2011

Οι κύκλοι που (δεν) κλείνουν...

2011-07-31T16:49:00.007+03:00

"Lo mejor de recordar es que puedes regresar cuando lo deseas, nadie te puede robar o impedir eso.

Quizá lo que más me impacta es que, siempre que vuelves, el recuerdo es diferente.

Y si el recuerdo es diferente, uno lo acabo siendo también, porque ahí están tus raíces y si tus raíces cambian, también cambiará tu tronco..."

To καλύτερο στο να θυμάσαι είναι ότι μπορείς να επιστρέφεις όποτε το θελήσεις, αυτό κανείς δεν μπορεί να στο κλέψει ή να στο εμποδίσει.

Ίσως αυτό που με επηρεάζει πιο πολύ είναι ότι, κάθε φορά που επιστρέφεις, η ανάμνηση είναι διαφορετική.

Κι αν η ανάμνηση είναι διαφορετική, καταλήγεις να είσαι διαφορετικός κι εσύ, γιατί εκεί είναι οι ρίζες σου και αν οι ρίζες σου αλλάζουν, θα αλλάξει επίσης και ο κορμός σου..."

Αlbert Espinosa

"Si tu me dices ven, lo dejo todo...Pero dime ven..."

.....

Πόσες φορές σκέφτηκα κύκλους.

Κύκλους που κλείνουν για να ανοίξουν άλλοι.

Κύκλοι που παίρνουν μαζί τους πολλά, για να έρθουν άλλοι που θα φέρουν άλλα.

Πόσες φορές είπα: αυτός ο κύκλος έκλεισε, αυτός ο κύκλος πρέπει να κλείσει.

Τελευταία σκέφτομαι πως ίσως κάποιοι κύκλοι να μην κλείνουν ποτέ. Κάποιοι κύκλοι ίσως να είναι καταδικασμένοι να μην κλείσουν ποτέ, πάντα θα μένουν με μια εκκρεμότητα συντροφιά.

Δεν ξέρω αν αυτό είναι θετικό ή αρνητικό.

Ίσως μέχρι πρότινος να νόμιζα ότι είναι κάτι αρνητικό. Ένας κύκλος που δεν κλείνει, πάντα σε αφήνει με ένα αίσθημα μισοτελειωμένου στα χείλη, μια αβεβαιότητα, κάτι που πρέπει να διώξεις, να κλείσεις, να τελειώσεις, κάτι που πρέπει να φύγει, να πετάξει μακριά...

Αλλά πάλι...γιατί πρέπει όλοι οι κύκλοι να κλείνουν;

Τι μας φοβίζει σε έναν μισόκλειστο κύκλο;

Τι θέλουμε να αποτινάξουμε από έναν μισόκλειστο κύκλο;

Έχω κύκλους που δεν μπορώ να κλείσω.

Κύκλους που κάθε φορά που τους επισκέπτομαι, επιστρέφω διαφορετική από το βυθό τους...

Αλλά ακόμα κι έτσι νομίζω ότι πρέπει να μάθω ζω με τους μισόκλειστους κύκλους μου...

Να τους παίρνω μαζί μου και να συνεχίζω τους...

...παράλληλους κύκλους μου...

Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα,

που ίσως σου πω,

μια άλλη νύχτα...

Μαρία

(Γράφτηκε πολλές νύχτες του Ιουλίου και πάντα έμενε στα πρόχειρα...)

Η θύελλα της ζωής...

2011-07-21T23:12:00.003+03:00

"Ζούμε σε μία θύελλα όπου εκατοντάδες αντιφατικά στοιχεία συγκρούονται: συντρίμμια από το παρελθόν, αποκόμματα του σήμερα, σπόροι του αύριο, στροβιλίζονται, συνδυάζονται, χωρίζονται κάτω από τον αγέρωχο άνεμο του πεπρωμένου."

ΜoMΑ,NYC
24.06.2011

Noμίζω ότι είναι από τις πιο όμορφες περιγραφές για τη ζωή που έχω διαβάσει...

Μαρία

Οι φόβοι μας.

2011-07-19T19:29:00.005+03:00

"Τenemos miedos. Todos tenemos miedos, aunque lo bueno de esta vida es que casi nadie nos pregunta cuáles son los nuestros."

"Φοβόμαστε. Όλοι φοβόμαστε, αν και το καλό σε αυτήν τη ζωή είναι ότι σχεδόν κανείς δεν μας ρωτάει ποιοι είναι οι δικοί μας φόβοι."

Αlbert Espinosa

"Todo lo que podríamos haber sido tú y yo si no fueramos tú y yo"

Kαι τελικά με τους φόβους μας πάντα είμαστε μόνοι μας.

Μαρία,

19.07.2011

Παραμυθιάζομαι...

2011-07-18T18:32:00.001+03:00

Εντελώς.

Μ.
18.07.2011

A la deriva...

2011-07-17T15:59:00.004+03:00

Θολή φωτογραφία.

Θολή στιγμή.

Θολή ανάμνηση.

Θολό πριν.

Θολό μετά.

Θολό "θέλω".

Θολό αντίο.

Θολό κάπου.

Θολό κάποτε.

Θολό ποτέ.

Πολλή θολούρα

πολύ γκρι

δε βλέπω

δε θέλω να δω

θολά μάτια

θολός πόνος

σβήσε μου το φως

τράβα μου την κουρτίνα

και άσε με

στη θολή νύχτα

στη θολή ησυχία

να βυθίζομαι...

Μαρία.

χωρίς ημερομηνία

El recuerdo más placentero...

2011-07-10T22:17:00.005+03:00

Στο βιβλίο που μόλις διάβασα ο πρωταγωνιστής έχει ένα περίεργο χάρισμα: κοιτώντας στα μάτια του άλλου μπορεί να δει την ανάμνηση από την πιο δυσάρεστη αλλά και την πιο ευχάριστη στιγμή του...

Πώς είναι άραγε να κοιτάει κάποιος στα μάτια σου και να βλέπει ό, τι πιο επώδυνο και ό, τι πιο όμορφο έχεις ζήσει ποτέ; Και άραγε πόσο εύκολο είναι να (παρα)δεχτούμε ποια ήταν η δύσκολη, αλλά και η πιο όμορφη στιγμή της ζωής μας;

Αυτά σκεφτόμουν χτες το απόγευμα, περπατώντας στη πόλη που τόσο αγαπώ και αποχαιρετώντας της για το καλοκαίρι... Σκεφτόμουν άραγε ποια είναι η πιο ευχάριστη ανάμνηση που έχω-τη δυσάρεστη δεν τη σκεφτόμουν τόσο-, el recuerdo más placentero en mi vida... Μακάρι να έβρισκα των πρωταγωνιστή αυτού του βιβλίου και να με έβγαζε από την περιέργεια, αν και δεν ξέρω πώς θα με έβρισκε αυτό που θα μου έλεγε...

Περπατούσα στους δρόμους, έτρεχα με το ποδήλατο και στο μυαλό μου χοροπηδούσαν αναμνήσεις γλυκιές, όμορφες και όλες προσπαθούσαν να κερδίσουν τη θέση της πιο ευχάριστης ανάμνησης... Και μέσα στο χορό τον αναμνήσεων, θυμήθηκα μία στιγμή που θα μπορούσε να είναι η πιο ευχάριστη, η πιο γεμάτη στιγμή της ζωής μου (αν και δεν ξέρω αν τελικά είναι...)... Και τότε τα πόδια μου καρφώθηκαν στο έδαφος, κόμποι ανέβηκαν στο λαιμό μου, ένιωσα σαν να μου έδιναν γροθιές στο στομάχι... Αισθάνθηκα ότι έχανα την ισορροπία μου, ότι ζαλιζόμουν, χανόμουν... Βρέθηκα σε ένα παγκάκι καθισμένη, κοιτώντας τον ουρανό που γινόταν μωβ, δεν ξέρω αν σκεφτόμουν, ίσως είχα πάψει να σκέφτομαι, δεν ξέρω αν θυμόμουν, ίσως είχα πάψει ακόμα και να θυμάμαι.

Τώρα το ξανασκέφτομαι.

Θα μπορούσε άραγε η πιο δυσάρεστη στιγμή μας να είναι η στιγμή που νιώσαμε την απώλεια της πιο ευχάριστης;

Μαρία,

10.07.2011

“Todo lo que podríamos haber sido tú y yo si no fuéramos tú y yo”

2011-07-06T18:59:00.002+03:00

Πάνω σε αυτό το βιβλίο έπεσα σήμερα τυχαία.

“Todo lo que podríamos haber sido tú y yo si no fuéramos tú y yo”.

Όλα όσα θα μπορούσαμε να ήμαστε εσύ κι εγώ, αν δεν ήμασταν εσύ κι εγώ.

Διάβασα τον τίτλο πολλές, πολλές φορές.

Τον σκέφτηκα ακόμα περισσότερες .

Και όλη μέρα δεν μπορώ να τον βγάλω από το μυαλό μου.

Σε κάποιο σημείο στο ίδιο βιβλίο λέει κάτι που επίσης δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου...

"Rompí a llorar. Me encanta esa expresión. No se dice rompí a comer o rompí a caminar. Rompes a llorar o a reír. Creo que vale la pena hacerse añicos por esos sentimientos."

"Έσπασα* σε κλάματα." Μ' αρέσει πολύ αυτή η έκφραση. Δε λέγεται "έσπασα στο φαΐ ή έσπασα στο περπάτημα. Σπας σε κλάματα ή σε γέλια. Πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο να γίνεις θρύψαλα γι αυτά τα συναισθήματα".

*ξέσπασα

Μαρία,

06.07.2011

42 St- Times Square

2011-07-04T14:56:00.004+03:00

Άνθρωποι που τρέχουν...
Πόρτες που κλείνουν...
Τρένα που φέυγουν...
Θόρυβος...
Κίνηση...

Μια στιγμή!
Στοπ.
Στιγμές που παγώνουν...
Στιγμές που φεύγουν...
Πόρτες που κλείνουν...
Άνθρωποι που φεύγουν...

Κι άσε το τρένο που φεύγει
να σε πάρει μαζί του.

110th St- Cathedral Parkway

2011-07-02T05:12:00.005+03:00

"I want to wake up in that city that never sleeps..."

Για τη Νέα Υόρκη θα μπορούσα να γράφω ώρες και ώρες...

Σίγουρα αυτό δεν είναι κάτι σπάνιο. Δε θα ήμουν ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία.

Αυτό που μου έκανε, όμως, εντύπωση είναι η οικειότητα που είχα με αυτήν την πόλη από την πρώτη στιγμή. Από τη στιγμή που έφτασα στο Penn Station, μέχρι τη στιγμή που βγήκα από το μετρό. Η πρώτη εικόνα που αντίκρισα βγαίνοντας ήταν το Westside Market και ήμουν σίγουρη ότι κάπου το έχω ξαναδεί αυτό το ίδιο ακριβώς, στην ίδια γωνία, και τότε θυμήθηκα ότι το είχα δει εδώ κι ήταν ένα περίεργο "blog-o-déjà-vu" που με έκανε να χαμογελάσω.

Το ίδιο βράδυ, κοιτάζοντας από το 12ο όροφο της νεοϋορκέζικης πολυκατοικίας ένιωσα κάτι περίεργα γνώριμο, κάτι που δεν μπορώ να εξηγήσω. Τις υπόλοιπες μέρες περπατούσα στους δρόμους σαν να τους ήξερα, κοιτούσα γύρω μου και κάτι αναγνώριζα...

Δεν μυθοποίησα αυτήν την πόλη. Δεν έκλεισα τα μάτια στην άλλη πλευρά της που ξέρω ότι έχει. Κι όμως, ίσως γι αυτό την αγάπησα πιο πολύ. Γιατί προσπάθησα να τη δω όπως είναι.

Σίγουρα λίγες μέρες δεν ήταν αρκετές. Έμειναν πολλά για την επόμενη φορά.

Φεύγοντας ένιωσα πως θα ξαναγυρίσω.

Και κλεφτά στο μωβ σημειωματάριο του ταξιδιού μου έγραψα "Να τολμήσω να γράψω ότι θέλω κάποια στιγμή να ζήσω στη Νέα Υόρκη;" Αλλά δεν ξέρω αν αυτή η σκέψη ήταν από αυτές που πήρα μαζί μου ή από αυτές που έμειναν πίσω...

'Oπως και να 'χει... I ♥ NY!!! :)

Μαρία,

01.07.2011

Fragments of a trip...

2011-06-30T21:07:00.006+03:00

Aναρωτιέμαι πότε πέρασε ένας μήνας...
Πότε έφυγα και πότε γύρισα...
Πόσα μέρη, πόσες εικόνες, πόσα χιλιόμετρα...
Ταξίδεψα με αεροπλάνα, τρένα, λεωφορεία, αυτοκίνητα, με τη σκέψη...
Εικόνες, πολλές εικόνες...
Τόσες πολλές, τόσο γρήγορα...
Τόσες σκέψεις, τόσες στιγμές...
Τα γράμματά μου χοροπηδούν στο μωβ σημειωματάριο που είχα μαζί μου. Οι κίτρινες σελίδες του γέμισαν σκέψεις που ήθελα να κρατήσω.
Δεν ξέρω αν τελικά μπόρεσα να τις κρατήσω- ίσως μερικές χάθηκαν στην πορεία, άλλες έμειναν πίσω για κάποιο άνεξήγητο λόγο, άλλες ήταν πιο επίμονες και με ακολουθούν ακόμα...

...

"Πρώτο τραγούδι...
"Viens faire-moi rêver..." και η πρώτη υπερατλαντική πτήση ξεκινάει...
Όλοι οι φόβοι είναι πια παρελθόν...
Βon Voyage...
Σήμερα... μια άλλη ήπειρος!!!"

03.06.2011 πτήση Βαρκελώνη-Μόντρεαλ

...

"Το καλύτερο σε ένα ταξίδι είναι να (ξανα-)συναντάς τους ανθρώπους σου."
28.06.2011 πτήση Μόντρεαλ-Βαρκελώνη

Μαρία,
30.06.2011

Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι από την αγαπημένη μου στιγμή αυτού του ταξιδιού. Ένα σημείο που πάντα ονειρευόμουν να βρεθώ, χωρίς να ξέρω γιατί.
Γέφυρα του Μπρούκλυν, Νέα Υόρκη.

Cruzamos...

2011-06-03T03:27:00.004+03:00

...el charco!!!!

Ή όπως είπε και η Κ. ...

"Αύριο... μια άλλη ήπειρος!"

Μαρία,

02.06.2011

Avant le voyage...

2011-06-02T01:46:00.006+03:00

Τις παραμονές πριν από ταξίδια, πάντα νιώθω κάπως περίεργα.

Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω, δεν ξέρω αν είναι άγχος, φόβος, δισταγμός, αγωνία...

Βλέπω το σπίτι μαζεμένο, μέσα στην ησυχία της νύχτας, ένα κεράκι με άρωμα ανθών πορτοκαλιού φωτίζει το δωμάτιο, η φωνή της Bille Hοliday από μακριά...

Και αυτή τη μικρή στιγμούλα, νιώθω τόσο όμορφα εδώ που δεν ξέρω αν θέλω να ριχτώ στο άγνωστο...

Θα μου περάσει όμως.

Θα μου περάσει όταν μπω στο αεροπλάνο κι εκείνο θα απογειωθεί, αφήνοντας πίσω όλους τους φόβους...

Εκείνη τη στιγμή που η λαχτάρα και η ανυπομονησία θα γίνουν ένα με τα σύννεφα...

Μαρία,
01.06.2011

25 Μαΐων...

2011-05-26T22:00:00.004+03:00

25!!!

Χτες φύσηξα το αγαπημένο μου νούμερο, ένα λαμπυρίζον 25 σε μια τούρτα με ευχές στα καταλανικά...
Φύσηξα δυνατά και σκέφτηκα ότι όλα όσα κάποτε έλεγα ότι ήθελα να κάνω μέχρι τα 25, τα έχω κάνει...
Και μετά αναρωτήθηκα αν και στα υπόλοιπα χρόνια-καμπές θα μπορώ να νιώθω ότι έχω κάνει όσα ονειρεύομαι...

Στα 25 μου περίμενα ότι θα αισθανθώ κάπως αλλιώς.
Αλλά δεν μπόρεσα να αποφύγω να το δω ως το τέλος μιας εποχής.
Αν και πάντα το τέλος μιας εποχής, είναι η αρχή μιας άλλης.
Φοβάμαι μήπως τα χρόνια που θα έρθουν μου στερήσουν ονειροπόληση και "άλλοθι".

Αλλά και πάλι, θέλω να πιστεύω πως πάντα υπάρχει ένα "τhe best is yet to come" που μας περιμένει.

Έτσι τώρα σκέφτομαι ...

ένα υπεαντλαντικό ταξίδι,

την πιο χαρούμενη στιγμή ενός αγαπημένου προσώπου,

ένα τρένο που διασχίζει σύνορα,

τη γέφυρα του Μπρούκλυν,

τα φώτα μιας πόλης που ποτέ δεν κοιμάται,

άγνωστους δρόμους και γωνιές,

κάτι το διαφορετικό,

αλλά και επιστροφή στο οικείο,

ένα καλοκαίρι με φίλους και θάλασσα,

απογεύματα στο χωριό που δεν βλέπει ποτέ τη δύση του ηλίου,

νύχτες κάτω από τα αστέρια,

μία καινούργια χρονιά που περιμένει να ξεκινήσει από Σεπτέμβρη,

την πρώτη μου δουλειά,

τήν πρώτη μου ομιλία...

κι άλλα πολλά που δεν μπορώ να προβλέψω,

αλλά θα συμβούν

και θα μου γεμίσουν το 25ο έτος της ηλικίας μου.

Κι αυτό που μου εύχομαι πάντα είναι τα χρόνια μου να είναι γεμάτα.

...

Στα αυτιά μου ηχούν ακόμα ευχές σε πολλές γλώσσες, τραγούδια και αγκαλιές από τη χθεσινή βραδιά...

Και αν κάτι θέλω να μένει με τα χρόνια που περνάνε αυτό είναι να με περιτριγυρίζουν άνθρωποι που αγαπώ.

Μαρία,

26.05.2011

Επιστροφή στο "άλλο" σπίτι.

2011-05-03T22:03:00.004+03:00

"Me llaman el desaparecido

que cuando llega ya se ha ido

volando vengo, volando voy

deprisa deprisa a rumbo perdido

(...)

yo llevo en el cuerpo un dolor

que no me deja respirar

llevo en el cuerpo una condena

que siempre me echa a caminar..."

Επιστροφή στο "άλλο" σπίτι.
Πρώτες ώρες στο "εδώ", μπερδεμένες και μελαγχολικές.
Ακόμα δεν έχω καταλάβει πού είμαι,
ονειρεύομαι γκρίζους αθηναϊκούς δρόμους,
αυτούς που εγώ πάντα τους βλέπω φωτεινούς
και οικείους.
Αυτούς που περπατώ με μεγάλες δρασκελιές για να πάω να βρω τους φίλους μου,
αυτούς που με γυρνάνε στα παλιά,
τότε που το "εκεί" ήταν καθημερινότητα και όχι διακοπές.
Τα ρούχα στη βαλίτσα μυρίζουν σπίτι και θαλπωρή,
αυτή που μαθαίνεις να εκτιμάς μόνο όταν ξέρεις ότι πλέον θα τη ζείς σε δόσεις
μικρές
που ποτέ δε θα αρκούν.
Κουράστηκα από τους κόμπους και το ταλάντευμα
κι ας ξέρω ότι στην άκρη τους
κρύβεται μια επιλογή.
Η επιλογή κουβαλά κι αυτή
το δικό της πόνο.
Μαθαίνεις να ζεις μ' αυτόν
αλλά σήμερα
σήμερα νιώθω πολύ κουρασμένη
μου λείπει το "εκεί" μου
αυτό είναι που λένε
το άλγος του νόστου.

...

Μαρία,

03.05.2011

...

Πρωτομαγιά...

2011-05-02T01:16:00.004+03:00

"Πες μου Μαρία μήπως θυμάσαι

κείνο το βράδυ που σε πήρα αγκαλιά

Πρώτη Μαΐου, όπως και τώρα

κι εγώ φιλούσα τα μακριά σου τα μαλλιά..."

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή, πάντα μελαγχολούσα τις Κυριακές τα απογεύματα. Τότε που το σαββατοκύριακο χανόταν μαζί με το ηλιοβασίλεμα και το σούρουπο ετοίμαζε τον έρχομο της καινούργιας εβδομάδας.

Δεν κατάλαβα πώς πέρασαν αυτές οι διακοπές του Πάσχα. Μου φαίνεται σαν χτες η μέρα που έφτασα. Και μετά ένα φσσσστ και οι μέρες πέρασαν σαν αστραπή...

Σήμερα το απόγευμα, και αφού "πιάσαμε το Μάη", ετοιμαστήκαμε να φύγουμε από την εξοχή... Και τότε, την ώρα που μπαίναμε στο αυτοκίνητο, ένιωσα ξανά εκείνη τη μελαγχολία που ένιωθα μικρούλα τις Κυριακές. Γιατί αισθανόμουν ότι αυτό το ηλιοβασίλεμα έπαιρνε μαζί του ένα υπέροχο σαββατοκύριακο γεμάτο γέλια, τραγούδια, χορό, ξενοιασιά, ανεμελιά, θάλασσα, λουλούδια, φίλους, φίλους, φίλους. 'Επαιρνε κι εμένα την ίδια μακριά. Πάλι.

Και δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτή τη φορά κουράστηκα, κουράστηκα πολύ από αυτόν τον κόμπο του πήγαινε-έλα που ακόμα δεν μπορώ να συνηθίσω.

Και αναρωτήθηκα πάλι τι κάνω και πού πάω.

Αλλά αυτό είναι ένα ερώτημα στο οποίο μου φαίνεται ότι θα αργήσω πολύ να βρω απάντηση.

Καλό μήνα...

Μαρία,

01.05.2011

Νόστος...

2011-04-09T23:53:00.009+03:00

Οι μέρες που πλησιάζουν, η μικρή επιστροφή, η ανυπομονησία...

Η πόλη μου, τα φώτα της...

Να ανέβω στο Λυκαβηττό, να΄ ναι νύχτα, νύχτα βαθιά, να κοιτώ, να κοιτώ...

Μέχρι τα φωτάκια της να γίνουν ένα με τα υγρά μου μάτια...

(φωτογραφία από εδώ)

Μαρία,

09.04.2011

Otra primavera...II.

2011-04-04T23:38:00.006+03:00

"...y viajar...bajar al mar...

sentir el cielo, vivir la tierra...

Volver a respirar y respirar de nuevo...

De nuevo en el barrio...las niñas en el parque...

Y otra primavera, otra primavera...

otra primavera que estalla..."♪♫♪♪♫♪

Σκέφτομαι καμιά φορά πώς κάθε άνοιξη μπορεί να είναι τόσο διαφορετική από αυτές που πέρασαν και από αυτές που θα έρθουν. Και μελαγχολώ καμιά φορά όταν σκέφτομαι ότι κάποιες παλιές ήταν γλυκιές, μύριζαν φράουλα και τρικυμία, φορούσαν φλοράλ ζακετάκια και χαμόγελα.

Την άνοιξη, όταν σουρουπώνει-πιο αργά πια- νιώθω ένα περίεργο "χοροπηδηχτό" στην καρδιά... Άλλες φορές από αισιοδοξία και από μια γλυκιά νοσταλγία για κάτι που δεν ξέρω τι είναι, αίσθηση, στιγμή, τραγούδι, βλέμμα, ταξίδι, όνειρο... Και άλλες φορές απροσδιόριστη μελαγχολία για το ίδιο ακριβώς κάτι...

«Να είχαμε μιαν άνοιξη.

Μη γελάς.

Με πράγματα που δεν υπάρχουν μη γελάς.

Ας λένε τα πουλιά κι οι μυρωδιές στα πλάγια

πως είναι Απρίλης.

Το λένε τα πουλιά κι οι έρωτες των άλλων.

Εμένα μ' εξαπατούνε οι θεοί

κάθε που αλλάζει ο καιρός,

κάθε που δεν αλλάζει.

Μη γελάς.

Έαρ δεν γίνεταιμε ρίμες

ήλιοι-Απρίλιοι,

ομοιοκατάληκτες στιγμές,

χρόνος χρωμάτων,

στρέμματα φωτός,

χαμομηλιών ανυπομονησία να μυρίσουν. (...)

Αχ, οι λυπημένες φράσεις, οι λυπημένες λέξεις,

στους δρόμους τους εμπορικούς,

τις Κυριακές τις ανοιξιάτικες.»*

Mη με φοβάσαι που ταλαντεύομαι την Άνοιξη.

Ξέρεις κατά βάθος πώς πάντα της χαμογελώ- όπως κι εκείνη άλλωστε.:)

Αγόρασα ένα φόρεμα προχτές. Είναι φλοράλ και ανοιξιάτικο. Ρομαντικό και κοριτσίστικο. Το ονόμασα "το φόρεμα της άνοιξης".

Τα δέντρα κάτω από το σπίτι άνθισαν και έγιναν καταπράσινα.

"Οtra primavera que estalla..."

*Κική Δημουλά, «Οι λυπημένες φράσεις»

Μαρία,

04.04.2011

Otra primavera...

2011-04-03T15:37:00.004+03:00

«Τώρα πού ὁ νοῦς ἀπαγορεύεται καὶ οἱ ὧρες δὲ γυρίζουν…»

Οδυσσέας Ελύτης

Ο Μικρός Ναυτίλος

(Έτσι απλά...

Όπως ήρθε η καινούργια άνοιξη...

Όλα θα ανθίσουν ξανά.

Πρέπει να ανθίσουν ξανά.)

Μαρία,

03.04.2011

Περί Ποίησης...

2011-03-21T12:55:00.003+02:00

" Σαν ένα ματσάκι από λέξεις η ποίηση. Τις συλλέγει από το μικρό θερμοκήπιό του ένας μονόλογος που χρόνια ονειρεύεται να τις προσφέρει σε μιαν επικοινωνία με την οποία είναι αιώνες ερωτευμένος, χωρίς να έχει λάβει σαφή δείγματα ανταποκρίσεως εκ μέρους της.(…)

Σαν μια εκδρομή η ποίηση, αρκετά έξω, μακριά από την πυκνοκατοικημένη γλώσσα. Πας εκεί εντελώς μόνος, στρώνεις κάτω ένα μεγάλο λευκό χαρτί, το στερεώνεις με ένα υπομονετικό μολύβι, και περιμένεις. Μήπως η ετοιμασία σου προσελκύσει εκείνες τις σαύρες - λέξεις που τρέχοντας περνούν και με τη θαυμαστή προσαρμοστικότητά τους πάνε και κρύβονται στο άλλο χρώμα κάθε φορά, του άλλου νοήματος, μέσω του οποίου και διαφεύγουν. Υπερκινητικές οι λέξεις. Περιμένεις, ώρες, μήνες, μπορεί και χρόνια, μήπως και τις μαγνητίσει αυτή η κατάλευκη άγραφη λιχουδιά που τους έχεις απλώσει. (…)

Σαν μια φωλιά φυγής η ποίηση. Χτισμένη σε αιχμηρό ύψος, ώστε να είναι δυσπρόσιτη στην αρπαχτική περιέργεια να θέλει κανείς να δει καθαρά το εντός της επωαζόμενο. Την αποτελεσματική προστασία της απόκρυψης την παρέχει η αφαίρεση. Η τέχνη επαγρυπνά. Δια της ελλειπτικότητας. Ισορροπώντας στο ένα της πόδι. Γράφοντας αφαιρούμε.(…)

Ένα αγωνιώδες ερώτημα, που συχνά τίθεται, είναι αν στην εποχή μας ωφελεί η ποίηση.

Πιστεύω ότι βοηθάει, όσο το κερί που ανάβουμε μπαίνοντας σ' ένα έρημο καταργημένο ξωκλήσι, με φευγάτους όλους τους αγίους. Ωφελεί όσους την αγαπούν, επειδή βρίσκουν εντός της μικρά κομματάκια από σκισμένες φωτογραφίες του ψυχισμού τους. Περισσότερο και πιο σωστά ωφελεί εκείνους που πιστεύουν στη μαγεία της. Που δεν θέλουν να θέσουν τον δάκτυλό τους επί τον τύπον της κατανόησής της. Ωφελεί, υπερκόσμια, εκείνον που την ασκεί και μόνον κατά τη διάρκεια της άσκησης, επειδή τότε μόνο τον βγάζει από το σώμα του, τον σταθεροποιεί σε μιαν αιώρηση απ' όπου αυτός παρακολουθεί, σαν σε χειρουργείο, τον προσωρινό θάνατο της μικρότητάς του. Ωφελεί κυρίως τη γλώσσα. Την περισυλλέγει από τους μεγάλους κάδους της βιασύνης και τη μεταγγίζει με σέβας στο τόσο δα μπουκαλάκι του αγιασμού, μια γουλιά, όσο ακριβώς χρειάζεται να πιει η ουσία. Τέλος, η ποίηση ωφελεί όσο μια παυσίπονη σταγόνα σε έναν ωκεανό λύπης. Δεν είναι λίγο. "

Κική Δημουλά
"Ο Φιλοπαίγμων Μύθος"

Μαρία,
21.03.2011 (Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης)

Annie Hall (1977)

2011-03-06T23:48:00.008+02:00

Alvy Singer(Woody Allen): [narrating] After that it got pretty late, and we both had to go, but it was great seeing Annie again. I... I realized what a terrific person she was, and... and how much fun it was just knowing her; and I... I, I thought of that old joke, y'know, the, this... this guy goes to a psychiatrist and says, "Doc, uh, my brother's crazy; he thinks he's a chicken." And, uh, the doctor says, "Well, why don't you turn him in?" The guy says, "I would, but I need the eggs." Well, I guess that's pretty much now how I feel about relationships; y'know, they're totally irrational, and crazy, and absurd, and... but, uh, I guess we keep goin' through it because, uh, most of us... need the eggs.

Μετά, η ώρα είχε περάσει και έπρεπε και οι δύο να φύγουμε, αλλά χάρηκα που ξαναείδα την Annie. Συνειδητοποίησα τι υπέροχος άνθρωπος ήταν και πόσο καλά είχα περάσει μαζί της και θυμήθηκα αυτό το παλιό ανέκδοτο. Κάποιος λέει στον ψυχίατρο: ''Ο αδελφός μου τρελάθηκε. Νομίζει πως είναι κότα.'' Και ο γιατρός λέει ''Λοιπόν, γιατί δεν τον βάζεις στο άσυλο;'' Και αυτός λέει, ''Δε μπορώ, χρειάζομαι τ' αυγά.'' Νομίζω ότι έτσι νιώθω για τις σχέσεις. Είναι παράλογες, τρελές και περίεργες.....αλλά τις διατηρούμε γιατί χρειαζόμαστε τ' αυγά…

Μαρία,
06.03.2011

Μικρή σκέψη Σαββάτου...

2011-03-05T22:49:00.007+02:00

"Το καλύτερο πράγμα σε μια φωτογραφία είναι ότι δεν αλλάζει ποτέ, ακόμα και όταν οι άνθρωποι που είναι σ' αυτήν το κάνουν."

(Λές γι αυτό να μου αρέσουν τόσο οι φωτογραφίες;)

εικόνα από: http://weheartit.com/

Μαρία,

०५.०३.२०११

Ο Δρομέας...

2011-02-27T16:48:00.006+02:00

Είναι κάποιες στιγμές που νοσταλγώ πολύ την Αθήνα.

Στιγμες που φαντάζομαι μια εικόνα που με "ζεσταίνει" τόσο πολύ και με κάνει να χαμογελώ.

Σήμερα ένιωσα μια τέτοια στιγμή. Η πόλη είχε ήλιο, είναι Κυριακή...

Γύριζα με το τρένο και μπήκε μέσα ένας ακορντεονίστας...

'Αρχισε να παίζει το αγαπημένο μου "Τhose were the days..."-τραγούδι άρρηκτα πια συνδεδεμένο με την Αθήνα μου...

Κι εγώ φαντάστηκα πως ήμουν εκεί, με τους φίλους μου- πόσο μου έλειψαν πάλι...

Κι ήθελα να τρέξω, να τρέξω σαν τον δρομέα* της φωτογραφίας, να πετάξω, να διακτινιστώ, να ζήσω τη στιγμή αυτή...

Έστω και για λίγο...

*Ο "Δρομέας" μού θυμίζει πάντα την παιδική μου ηλικία... Όταν ήμουν μικρή και περνούσαμε με τους γονείς μου, είτε με το αυτοκίνητο, είτε με τα πόδια, δεν είχα καταλάβει τι ήταν... Θα έλεγα ότι σχεδόν με τρόμαζαν οι λοξές πλάκες γυαλιού που εξείχαν... Και μια μέρα νομίζω δεν άντεξα και ρώτησα τους γονείς μου "Μα καλά, τι τα έχουν πεταμένα τόσο καιρό εδώ αυτά τα τζάμια...;" Και είναι σαν να ακούω ακόμα τα γέλια των γονιών μου, οι οποίοι προσπαθούσαν-μάταια- να μου εξηγήσουν ότι πρόκειται για άγαλμα. Δεν μπορούσα να καταλάβω με τίποτα περί τίνος επρόκειτο! Κι όταν μια άλλη μέρα, μετά από καιρό, ξαναπεράσαμε από εκεί, δεν ξέρω πώς, κοίταξα ξαφνικά τον "σωρό από γυαλιά" και τα μάτια μου έλαμψαν: "'Ενας άνθρωπος που τρέχει!", είπα! Και από τότε, ο "σωρός από τα γυαλιά" δεν με τρόμαζε πια, γιατί έχει δώσει τη θέση του σε έναν άνθρωπο που τρέχει.

Και κάθε φορά που περνάω, μεγάλη πια, στέκομαι και τον χαζεύω το "Δρομέα" μου, και η καρδιά μου γεμίζει με γλυκιά θαλπωρή, αυτήν που πάντα μας αφήνουν οι όμορφες παιδικές μας αναμνήσεις....

Μαρία,

27.02.2011

Εσύ τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;

2011-02-14T02:14:00.003+02:00

(Σήμερα το βράδυ σε κάποιο μπαράκι στο κέντρο της Βαρκελώνης, εκεί που λέγαμε διάφορα και γελούσαμε η L. γύρισε και μας ρώτησε: "Κι εσείς τι θέλετε να κάνετε τα επόμενα χρόνια; Δηλαδή, όταν τελειώσει αυτό, τι σχέδια έχετε;" Κι εγώ χαμογέλασα, γιατί με όλα αυτά που συμβαίνουν τελευταία αναρωτιέμαι καθημερινά "και μετά τι;". Αναρωτιέμαι αν θα καταφέρω ποτέ να κάνω πραγματικότητα όσα ονειρεύομαι, όλα όσα έχω σκεφτεί ότι κάποτε θα ήθελα να κάνω, σκέψεις που δεν έχω μοιραστεί ποτέ με κανέναν, όρια που θα ήθελα να ξεπεράσω, ώστε να φτάσω κάποια στιγμή "εκεί που δεν μπορώ", και αν ποτέ η καθημερινότητα και η πραγματική ζωή θα με αφήσουν να τα κάνω. Αλλά δεν απάντησα στην ερώτηση με τίποτα από όλα αυτά, είπα μόνο ότι θέλω να εκμεταλλευτώ αυτά τα χρόνια του διδακτορικού και να μάθω όσα περισσότερα μπορώ. 'Η κάτι τέτοιο, κάτι απτό. Ένα, ένα τα σκαλιά.

Κι ύστερα, όταν γυρίζα σπίτι και ήταν νύχτα, και μόνο ακουγόταν ο ήχος από τα πετάλια του ποδηλάτου και ο δυνατός αέρας μου διαπερνούσε κάπως το κορμί, σκεφτόμουν τι θέλω πραγματικά να γίνω όταν θα μεγαλώσω. Και τότε θυμήθηκα εκείνο το αγαπημένο μου κομμάτι από το "Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης":

"Μετά την υποτροφία ήμουν σίγουρη πως ο κόσμος θα μεγάλωνε κι άλλο, πως θα γινόταν όσο μεγάλος έπρεπε, δηλαδή απέραντος- αλλά αργότερα, όταν η Μπίμπι έλεγε πως ήθελε να κατακτήσει το Μανχάτταν, εγώ σκεφτόμουνα πως δεν ήθελα να κατακτήσω τίποτα, ήθελα μόνο να δω όλες τις χώρες και να γίνω εκστατικά ευτυχισμένη, εκστατικά ευτυχισμένη μαζί με έναν άντρα. Δεν ήθελα να τον παντρευτώ, ούτε ήθελα να' ναι πλούσιος- ήθελα μόνο να με κάνει να γελάω και να ξέρει τ' αγαπημένα μου τραγούδια και να φιλάει ωραία και να θέλει και αυτός να δει τον κόσμο. Και όλ' αυτά ήταν δυσκολότερα απ' το να κατακτήσει κανείς το Μανχάτταν- όμως τότε δεν το 'ξερα, δεν είχα ιδέα."

Αυτό σκεφτόμουν και χωρίς να το καταλάβω δυνάμωσα την ταχύτητα στα πετάλια και ένιωσα ότι ήθελα να πετάξω.)

Μαρία,

13.02.2011

"Shit happens"...

2011-02-05T02:29:00.007+02:00

Ξέρεις αυτές τις περιόδους που όλο σου συμβαίνουν αναποδιές, δυσκολίες και προβλήματα;

Αυτές τις μέρες που κοιτάς πίσω σου, δεξιά σου, αριστερά σου, πέρα, δώθε, κείθε να δεις ποιος σε μούντζωσε; Αυτές τις μέρες που θα ήθελες απλά να πεις ότι σε πάει ********* αλλά η αγωγή σου, τα γαλλικά και το πιάνο σου δεν σου το επιτρέπουν και δεν το λες, aλλά σίγουρα το σκέφτεσαι!

Εκεί ακριβώς είμαι εγώ. Από την αρχή της χρονιάς όλο δυσκολίες προκύπτουν. Ειδικά όμως τις τελευταίες μέρες, δεν ξέρω ποιος ανάδρομος Ερμής, Δίας, Κρόνος με καταδιώκει και όλα μου πάνε στραβά. Και θέλω να φωνάξω ένα μεγάλο "Give me a break", αφού πρώτα έχω πει όλα τα παράγωγα του ισπανικού ρήματος "joder" για την "mala racha" που με βρήκε ultimamente!

Και επειδή η συσσωρευμένη πίεση κάποτε βγαίνει, έτσι μου βγήκε κι εμένα. Και ξέσπασα. Και σκέφτηκα πόσο θα ήθελα κάποιες στιγμές να ξαναγινόμουν παιδί και ο μπαμπάς να μου έλεγε "δεν πειράζει, εγώ είμαι εδώ" και η μαμά να με αγκάλιαζε και στην αγκαλιά της να τα ξεχνούσα όλα. Και να κοιμόμουν ήσυχη χωρίς να χρειάζεται να ξυπνάω τη νύχτα από το άγχος των υποχρεώσεων, της ανασφάλειας, των προβλημάτων που μόνη μου πρέπει πλέον να λύσω. Αλλά δεν είμαι πια παιδί και πρέπει να τρέξω εγώ για όλα. Κι εκεί που που ήμουν στο κρεβάτι μου και έκλαιγα, σηκώθηκα, σκούπισα τα μάτια μου και σκέφτηκα ότι "ό, τι περνάμε είναι η δύναμή μας". Και είναι όντως δύσκολα στην ενήλικη ζωή, αλλά είναι και ωραία γιατί μαθαίνεις να στέκεσαι στα πόδια σου. Και όταν στέκεσαι στα πόδια σου, όλα τα μπορείς.

Και σήμερα που ήταν άλλη μια δύσκολη μέρα, πάλι γεμάτη αναποδιές, σκέφτηκα αυτή τη φράση (που μαζί με δυο- τρεις άλλες) είναι ολόκληρος ο τρόπος που σκέφτομαι για τη ζωή:

"Μα αν είν΄ η μέρα βροχερή σέρνει πιο πλούσιο φως..."

και είπα ότι τέρμα οι μεμψοιμοιρίες και οι γκρίνιες και ότι στις δυσκολίες θα απαντάω με ένα ακόμα πιο μεγάλο χαμόγελο.

Γιατί μετά τη βροχή, πού θα πάει, θα βγει το ουράνιο τόξο!!! :D

(*Και σε όλα αυτά ξέρεις ότι με βοήθησες εσύ, που ήσουν εκεί, όπως πάντα, και με έκανες να γελάω με τα αστεία σου, με το 2 που αφαιρέθηκε και είδε το 7 ως 9, τους αλεξιπτωτιστές με το βάνακι και τα άλλα χαζά που με τόση αγάπη μου 'λεγες και που τόση ανάγκη είχα ν' ακούσω. Για όλα σ' ευχαριστώ και σε χρειάζομαι.)

Μαρία,

04.02.2011

Before Sunrise...

2011-01-31T17:12:00.006+02:00

"Isn't everything we do in life a way to be loved a little more?"

"Mήπως ό,τι κάνουμε στη ζωή δεν γίνεται για να μας αγαπήσουν λίγο περισσότερο;"

Μαρία,

31.01.2011

"Kανείς δε θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις."

2011-01-27T23:00:00.005+02:00

(Αν υπάρχει μία φράση η οποία θα μπορούσε να συνοψίσει τον τρόπο που σκέφτομαι πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις, νομίζω θα ήταν η φράση αυτή του Gabriel García Márquez. Tην πρωτοδιάβασα πολύ μικρή, πήγαινα νομίζω γυμνάσιο, αλλά ακόμα θυμάμαι τον αντίκτυπό της μέσα μου. Αυτή τη συγκίνηση που νιώθεις όταν διαβάζεις κάτι σημαντικό, κάτι που θεωρείς ότι μέσα του βρίσκεις μία αλήθεια- τη δική σου αλήθεια. Πάνε σχεδόν δέκα χρόνια από τότε, κατά τη διάρκεια των οποίων αναθεώρησα πολλά από αυτά που κάποτε σκεφτόμουν, όμως ποτέ μα ποτέ, δεν ξέχασα αυτή τη φράση. Θέλω να πιστεύω πως καταφέρνω να την ακολουθήσω και πως θα συνεχίσω να το κάνω.)

«Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.

Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν, αλλά γι'αυτό που σημαίνουν.

Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόνταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.

Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ' ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρυα μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ' αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή... Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους που αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη.

Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους... Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.

Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ' αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.

Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ' αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να βγαίνεις απ' την πόρτα, θα σ' αγκάλιαζα και θα σού 'δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ' έβλεπα, θα έλεγα "σ' αγαπώ" και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.

Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ΄θελα να σου πω πόσο σ'αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.

Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι' αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν' το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις "συγγνώμη", "συγχώρεσέ με", "σε παρακαλώ", "ευχαριστώ" κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.

Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις.

(...)

Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα.

(...)

Ξεκίνα να κάνεις πράξη τα όνειρά σου. Τώρα είναι η ώρα!»

Si por un instante Dios se olvidara de que soy una marioneta de trapo y me regalara un trozo de vida, posiblemente no diría todo lo que pienso, pero en definitiva pensaría todo lo que digo.

Daría valor a las cosas, no por lo que valen, sino por lo que significan.

Dormiría poco, soñaría más, entiendo que por cada minuto que cerramos los ojos, perdemos sesenta segundos de luz. Andaría cuando los demás se detienen, despertaría cuando los demás duermen. Escucharía cuando los demás hablan y cómo disfrutaría de un buen helado de chocolate!

Si Dios me obsequiara un trozo de vida, vestiría sencillo, me tiraría de bruces al sol, dejando descubierto, no solamente mi cuerpo, sino mi alma.

Dios mío si yo tuviera un corazón, escribiría mi odio sobre el hielo, y esperaría a que saliera el sol. Pintaría con un sueño de Van Gogh sobre las estrellas un poema de Benedetti, y una canción de Serrat sería la serenata que le ofrecería a la luna. Regaría con mis lágrimas las rosas, para sentir el dolor de sus espinas, y el encarnado beso de sus pétalos…

Dios mío, si yo tuviera un trozo de vida… No dejaría pasar un sólo día sin decirle a la gente que quiero, que la quiero.

Convencería a cada mujer u hombre que son mis favoritos y viviría enamorado del amor.

A los hombres les probaría cuán equivocados están al pensar que dejan de enamorarse cuando envejecen, sin saber que envejecen cuando dejan de enamorarse! A un niño le daría alas, pero le dejaría que él solo aprendiese a volar. A los viejos les enseñaría que la muerte no llega con la vejez, sino con el olvido.

Tantas cosas he aprendido de ustedes, los hombres… He aprendido que todo el mundo quiere vivir en la cima de la montaña, sin saber que la verdadera felicidad está en la forma de subir la escarpada. He aprendido que cuando un recién nacido aprieta con su pequeño puño, por primera vez, el dedo de su padre, lo tiene atrapado por siempre.

He aprendido que un hombre sólo tiene derecho a mirar a otro hacia abajo, cuando ha de ayudarle a levantarse. Son tantas cosas las que he podido aprender de ustedes, pero realmente de mucho no habrán de servir, porque cuando me guarden dentro de esa maleta, infelizmente me estaré muriendo.

Siempre di lo que sientes y haz lo que piensas. Si supiera que hoy fuera la última vez que te voy a ver dormir, te abrazaría fuertemente y rezaría al Señor para poder ser el guardián de tu alma. Si supiera que esta fuera la última vez que te vea salir por la puerta, te daría un abrazo, un beso y te llamaría de nuevo para darte más. Si supiera que esta fuera la última vez que voy a oír tu voz, grabaría cada una de tus palabras para poder oírlas una y otra vez indefinidamente. Si supiera que estos son los últimos minutos que te veo diría “te quiero” y no asumiría, tontamente, que ya lo sabes.

Siempre hay un mañana y la vida nos da otra oportunidad para hacer las cosas bien, pero por si me equivoco y hoy es todo lo que nos queda, me gustaría decirte cuanto te quiero, que nunca te olvidaré.
El mañana no le está asegurado a nadie, joven o viejo. Hoy puede ser la última vez que veas a los que amas. Por eso no esperes más, hazlo hoy, ya que si el mañana nunca llega, seguramente lamentarás el día que no tomaste tiempo para una sonrisa, un abrazo, un beso y que estuviste muy ocupado para concederles un último deseo. Mantén a los que amas cerca de ti, diles al oído lo mucho que los necesitas, quiérelos y trátalos bien, toma tiempo para decirles “lo siento”, “perdóname”, “por favor”, “gracias” y todas las palabras de amor que conoces.

Nadie te recordará por tus pensamientos secretos.

Demuestra a tus amigos cuanto te importan.

Ponle acción a tus sueños. El momento es este!"

Gabriel García Márquez

Mαρία,

27.01.2011

25...

2011-01-25T20:39:00.006+02:00

Γιατί αν μετά από τόσο καιρό συνεχίζουμε να αποζητάμε ο ένας τα χέρια του άλλου σε ένα τρένο που φεύγει, αυτό κάτι σημαίνει.

Μαρία,
25.01.2011

Enero en la playa...

2011-01-22T02:15:00.004+02:00

"¿Todavía tienes frío?

Bueno, cierra los ojos un minuto, que te llevo a un lugar..."

Το καλοκαίρι πέρασε.

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι.

Κι εγώ σε αυτήν την παραλία.

Περπατώ και χάνομαι.

Είναι Γενάρης.

Enero en la playa έλεγε το τραγούδι.

Εγώ λέω, enero en la playa και μοναξιά.

Και από τον πίνακα πάνω από το κρεβάτι μου δεν ξέρω πια ποιες λέξεις να διαλέξω.

Ola.

Lágrima.

Soledad.

Ίσως και λίγο tal vez.

Πολύ λίγο.

Με τα tal vez δεν είναι να το παρακάνει κανείς.

Κι ας λέει η Κ. ότι "αν αξίζει να το κάνεις, αξίζει και να το παρακάνεις".

Κι αν αξίζει, μήπως θα το μάθεις ποτέ;

Κάνει κρύο.

Δεν είναι πια καλοκαίρι. Είπαμε. Εnero en la playa.

Φύγε.

Ή αν αντέχεις το κρύο του κάποτε, σφίξε γερά το κασκόλ σου και κοίτα τη θάλασσα κατάματα.

Αντέχεις;

Tal vez...

Μαρία,

22.01.2011

Δε θέλω να πικραίνομαι...

2011-01-16T19:20:00.005+02:00

...τις Κυριακές τα βράδια...

Μαρία,

16.01.2011

Otra vez...

2011-01-15T19:31:00.004+02:00

...todo vuelve a ser nuevo...

María,

15.01.2011

Palabras.III

2011-01-14T19:16:00.001+02:00

Lejos.

Solo lejos.

María,
14.01.2011

Ευχή για το 2011...

2011-01-12T13:44:00.005+02:00

Θυμάσαι που πάντα έλεγα πως θεωρώ ως αρχή μιας χρονιάς τον Σεπτέμβρη, σαν σχολική χρονιά; Κι όμως φέτος νιώθω πως θέλω να ξεικινήσω τώρα τη χρονιά, πως όλο το διάστημα του φθινοπώρου ήταν ένα "νεκρό" διάστημα ανασυγκρότησης, πως τα φύλλα μου έπεσαν όπως αυτά των φθινοπωρινών δέντρων, γυμνώθηκαν με τον ερχομό του χειμώνα, αλλά περιμένουν ότι σε λίγο καιρό θα ξαναβγάλουν φύλλα, πιο πράσινα και πιο δυνατά. Έτσι νιώθω ακριβώς τώρα, επιστρέφοντας ξανά στην πραγματικότητά μου, την οποία έχω ανάγκη να χτίσω όπως εγώ ονειρεύομαι. Στο ημερολόγιο με τις ευχές του νέου χρόνου που έχουμε στο πατρικό μου σπίτι στην Αθήνα, την Πρωτοχρονιά του 2010 είχα γράψει ως ευχή "Εύχομαι ένα γεμάτο 2010 και ό, τι περνάει, να περνάει σωστά". Αυτήν την Πρωτοχρονιά, βλέποντας την περσινή μου ευχή συγκινήθηκα, γιατί πράγματι η ευχή μου είχε γίνει πραγματικότητα. Κι αμέσως έπιασα το στυλό και έγραψα την ευχή για τη φετινή χρονιά, μια ευχή που δεν είναι ακριβώς ευχή-ευχή, είναι ευχή- προτροπή. Για το 2011, λοιπόν, λέω:

"ΈΧΕΙΣ ΤΑ ΠΙΝΕΛΑ,

ΕΧΕΙΣ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ,

ΖΩΓΡΑΦΙΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΚΑΙ ΜΠΕΣ ΜΕΣΑ."*

Καλή Χρονιά να έχουμε!

*Ν. Καζαντζάκης

Μαρία,

12.01.2011

"Those were the days..."

2010-12-22T22:17:00.009+02:00

‎"Those were the days, my friend

We thought they'd never end

We'd sing and dance forever and a day

We'd live the life we choose

We'd fight and never lose...

For we were young and sure to have our way..."

Στο "εδώ" μου που υπεραγαπώ...

Σε μια Αθήνα κάπως μουδιασμένη και λίγο γκρίζα, προσγειώνεται το αεροπλάνο μου. Βρέχει και έχει κίνηση στους δρόμους, λόγω της (μιας εκ των πολλών) απεργίας. Ο μπαμπάς έχει έρθει να με πάρει, η μαμά στο σπίτι μού έχει πάρει τις αγαπημένες μου πάστες και με περιμένει. Το σπίτι είναι τόσο ζεστό. Τα δώρα ανοίγουν κι είναι τόσο όμορφη εικόνα να βλέπεις τους γονείς να χαίρονται σαν μικρά παιδιά. Το σπίτι μοσχομυρίζει κοτόπουλο με πατάτες στο φούρνο, που είναι το αγαπημένο μου. Το οικογενειακό τραπέζι μού έχει λείψει.

Το ελληνικό μου τηλέφωνο χτυπά και οι φίλοι μου με καλωσορίζουν. Το βράδυ έχει βόλτα στη νυχτερινή Αθήνα με το αυτοκίνητο. Οι δρόμοι είναι γεμάτοι σκουπίδια, αλλά πίσω από τη διάχυτη απελπισία εγώ βλέπω φως.

Το βράδυ κοιμάμαι στο παλιό μου παιδικό-εφηβικό-φοιτητικό δωμάτιο που δεν με χωράει πια. Κι όμως, πόσο ήσυχη κοιμάμαι όταν οι γονείς μου είναι στο δίπλα δωμάτιο, πόσο προστατευμένη νιώθω! Ξαναγίνομαι παιδί, με 'κείνη την ανεμελιά που σου δίνει η έλλειψη ευθυνών και προβλημάτων.

Το επόμενο πρωί ξυπνάω και κατεβαίνω στο κέντρο, όπου με περιμένουν ατέλειωτες ώρες από βόλτες, κουβέντες, καφέδες. Το βράδυ ο Μαραβέγιας τραγουδάει "Welcome to Greece" κι εγώ νομίζω ότι είμαι η πιο χαρούμενη ανάμεσα στους θαμώνες της μουσικής σκηνής.

Οι μέρες κυλούν, πέρασε κιόλας μια βδομάδα στην πόλη μου- μη με ρωτήσεις πώς, ούτε κι εγώ το κατάλαβα! Γέλια, φαγητά, ποτά, βόλτες, ξενύχτια, θέατρο, παρέα, φίλοι, ζεστασιά... Τόση ζεστασιά! Ποτέ και με τίποτα δεν θα άλλαζα την αίσθηση του να νιώθω ότι περιτριγυρίζομαι από ανθρώπους που με αγαπούν και τους αγαπώ. Γι αυτό το "εδώ" μου που λατρεύω, νομίζω ότι όσες φορές κι αν φεύγω, άλλες τόσες θα γυρίζω.

(Προχτές σ' ένα μπαρ στην πλατεία Μαβίλη που ήμουν πάλι περιτριγυρισμένη από ανθρώπους που αγαπώ, άκουσα αυτό το τραγούδι... Και τόσο μου άρεσε η σκέψη ότι είμαστε νέοι, τραγουδάμε, χορεύουμε, ζούμε τη ζωή που επιλέγουμε, αγωνιζόμαστε και νιώθουμε ότι ποτέ δε χάνουμε, ότι έχουμε το δρόμο μας που όσο δύσκολος κι αν είναι, εμείς θα τον βρούμε... Και με τη δύναμη που μας δίνει η νεανική μας ηθελημένη ή μη αφέλεια, πιστεύουμε ότι αυτές οι μέρες δε θα αλλάξουν ποτέ και τα όνειρά μας θα συνεχίσουν να υπάρχουν...)

Μαρία,

22.12.2010

H νοσταλγία του απραγματοποίητου.

2010-12-14T01:23:00.009+02:00

"¿Te da nostalgia?
- ¿El qué?
- Todo. La comida...
- Un poco.
- ¿Es rara, no, la nostalgia? Porque tener nostalgia, en sí, no es malo. Eso es que te han pasado cosas buenas y las echas de menos. Yo, por ejemplo, no tengo nostalgia de nada... porque nunca me ha pasado nada tan bueno como para echarlo de menos...

¿Se podrá tener nostalgia de algo que aún no te ha pasado? Porque a mí a veces me pasa. Me pasa que me imagino cómo van a ser las cosas, con los chicos, por ejemplo... o con la vida en general. Y luego me da pena cuando me acuerdo de lo bonitas que iban a ser. Porque iban a ser preciosas... en serio, preciosas.

Y luego cuando lo pienso me da nostalgia... porque iban a ser tan bonitas... Cuando me doy cuenta de que aún no han pasado y que a lo mejor no pasan nunca, me pongo super triste... super triste, tía..."

-Σε κάνει να νοσταλγείς;
-Τι πράγμα;
-Όλα. Το φαγητό…
-Λίγο.
-Είναι περίεργη η νοσταλγία, έτσι δεν είναι; Γιατί το να νιώθεις νοσταλγία, καθ’ αυτό, δεν είναι άσχημο. Αυτό σημαίνει ότι σου έχουν συμβεί ωραία πράγματα και σου λείπουν. Εγώ για παράδειγμα δεν νιώθω νοσταλγία για τίποτα… Γιατί ποτέ δεν μου έχει συμβεί κάτι τόσο καλό, ώστε να μου λείπει… (...)

Μπορεί άραγε να νοσταλγείς κάτι που ακόμα δεν σου έχει συμβεί; Γιατί εμένα μερικές φορές μου συμβαίνει… Μου συμβαίνει να φαντάζομαι πώς θα είναι τα πράγματα, με τα αγόρια για παράδειγμα… ή με τη ζωή γενικά. Και μετά λυπάμαι όταν θυμάμαι τι ωραία που θα ήταν. Γιατί θα ήταν τέλεια… Στ’ αλήθεια, τέλεια.

Και μετά όταν το σκέφτομαι με κάνει να νοσταλγώ…. Γιατί θα ήταν τόσο όμορφα… Κι όταν συνειδητοποιώ ότι ακόμα δεν έχουν συμβεί και ότι ίσως δεν συμβούν ποτέ, στεναχωριέμαι πολύ, πάρα πολύ…

(Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να νοσταλγεί αυτό που δεν έχει ζήσει. Να λυπάται για κάτι που περίμενε να έρθει και δεν ήρθε. Και να το νοσταλγεί, γιατί αυτό που ήταν να έρθει και δεν ήρθε, θα ήταν τόσο, μα τόσο όμορφο. Τι περίεργη η νοσταλγία του απραγματοποίητου...)

*Σκηνή από την αγαπημένη μου ταινία "Princesas" του Fernando León de Aranoa

Μαρία,

13.12.2010

Paris...encore et encore!!!

2010-12-06T20:56:00.007+02:00

«Μια ζωή που έζησες, την έζησες, δεν τη βρίσκεις αλλού. Γιατί την έζησες μέσα σε μυρουδιές, μέσα σε φώτα, μέσα σε ήλιους και βροχές, μέσα σ’ ανθρώπους. Κι αυτά όλα θα μένουν πίσω σου και θα τ’ αναζητάς...»

Στρατής Τσίρκας

Ακυβέρνητες Πολιτείες, "Αριάγνη"

Σκηνή 1η

Παραμονή της μικρής επιστροφής στην παλιά μου πόλη νιώθω κάποια ανησυχία. Λέω σε μια φίλη ότι νιώθω σαν να επρόκειτο να ξανασυναντηθώ μετά από καιρό με έναν παλιό αγαπημένο.

Σκηνή 2η

Στο αεροδρόμιο Orly του Παρισιού όλα είναι άσπρα. Θυμάμαι την πρώτη-πρώτη φορά που επισκέφτηκα το Παρίσι και πάλι χιόνιζε ασταμάτητα. Κατευθύνομαι προς τη στάση του λεωφορείου, όπως πάντα. Νιώθω περίεργα, αλλά γνώριμα. Στο πρώτο "mademoiselle" και "je vous en prie" που ακούω χαμογελάω πλατιά. Η γαλλική γλώσσα που τόσο αγαπώ ηχεί στα αυτιά μου σαν μελωδία.

Σκηνή 3η

Στη στάση Μοntsouris κατεβαίνω. Προσπαθώ να προσανατολιστώ και μου παίρνει λίγα δευτερόλεπτα, αλλά τα καταφέρνω. Βρίσκω εύκολα τη Fondation Hellénique της Cité Universitaire και χαίρομαι. Η μεγάλη πόρτα ανοίγει και βγαίνει από μέσα η φίλη Δ. να με καλωσορίσει. Ξαφνικά ο χρόνος παγώνει και όλα είναι πολύ "déjà vu". "Καλωσόρισες στο σπίτι! Παρίσι!!!" Στο κτίριο τίποτα δεν έχει αλλάξει και οι αναμνήσεις ξεπηδούν σε κάθε τοίχο.

Σκηνή 4η

Μπαίνω στο μετρό. Η χαρακτηριστική του μυρωδιά είναι ακόμα εκεί. Κατεβαίνω στη στάση "Châtelet" και όπως πάντα γίνεται χαμός. Βγαίνω σε μία από τις αμέτρητες εξόδους του σταθμού και κατευθύνομαι προς το Centre Georges Pompidou. Κάθομαι σε ένα καφέ και παραγγέλνω έναν καφέ allongé. (Πόσο καιρό είχα ν' ακούσω τη φωνή μου στα γαλλικά;) Παρατηρώ τον κόσμο που περνάει. Κοιτάω το κτίριο απέναντί μου. Πάντα πίστευα ότι η καλύτερη θέα του Παρισιού είναι από το Pompidou, γιατί όλα φαίνονται τόσο κοντά, οι στέγες, τα παράθυρα.

Σκηνή 5η

Έχω ραντεβού για φαγητό στο "φτερωτό μυρμήγκι", κοντά στη Σορβόννη. Ξαναπερπατάω τους δρόμους που κάποτε περπατούσα φορτωμένη με βιβλία, σκέψεις, ανησυχίες... Ανοίγω την πόρτα και όλα έχουν μείνει ίδια. Οι τοίχοι με τα βιβλία στους τοίχους, τα κάδρα, τα λαμπάκια, η μικρή σοφιτούλα... Η κουβέντα αρχίζει και διαρκεί για ώρες. Κι εγώ δεν καταλαβαίνω πώς κατάφερα να ταξιδέψω τόσο γρήγορα στο χώρο και στο χρόνο. Η Δ. με τραβάει μια φωτογραφία, την ίδια που με είχε τραβήξει πριν από 3 ακριβώς χρόνια, στο ίδιο ακριβώς μέρος, στην ίδια ακριβώς πόζα. Κι εγώ την κοιτάω και ψάχνω στο βλέμμα μου να δω τι έχει αλλάξει σ' εκείνη την Petite Marie που ήθελε κάποτε να κατακτήσει το Παρίσι...

Σκηνή 6η

Πρωινό στο Παρίσι σημαίνει ζεστός γαλλικός καφές, galettes bretonnes και άλλες λιχουδιές σε ένα δωμάτιο μόλις 10 τετραγωνικών που όμως κρύβει πολύ ζεστασιά... Το πρωινό συνοδεύει μια παλιά μελωδία που μας γυρίζει πίσω...

Σκηνή 7η

Στο St-Germain-des-Prés όλα είναι στολισμένα και καταλαβαίνω πως τα Χριστούγεννα είναι καθ' οδόν. Χάνομαι σε αγαπημένες γωνιές, δρομάκια, στο χρόνο.

Σκηνή 8η

Στην πλατεία της Σορβόννης δεν έχει αλλάξει τίποτα. Νομίζω πως από κάποια γωνιά θα βγει η Λ. και θα καθήσουμε για καφέ στο γνωστό μας τραπεζάκι. Και οι Γάλλοι θα έρχονται και θα φεύγουν κι εμείς θα μένουμε εκεί γιατί "nous sommes Grecques" και έχουμε πολλά να πούμε. Στο δρόμο για την rue Mouffetard όλα είναι ίδια και η κρέπα του "petit Grec" πεντανόστιμη όπως πάντα.

Σκηνή 9η

Μπαίνω στο πρώτο μετρό που βρίσκω και κατεβαίνω στον Πύργο του Άιφελ, αλλά από την πίσω πλευρά, γιατί πάντα μου φαινόταν πιο ανθρώπινη από αυτήν που φαίνεται από το Trocadero. Όσο πλησιάζω νιώθω μια περίεργη χαρά που δεν μπορώ να εξηγήσω. Στέκομαι ακριβώς από κάτω και εκείνη τη στιγμή τα φωτάκια αρχίζουν να λαμπυρίζουν. Αποτραβιέμαι σε μια γωνιά και αφήνομαι. Κάθε λαμπάκι είναι και μια ανάμνηση. Κάτι γλυκό που έχω να θυμάμαι. Νιώθω ευτυχισμένη που μπορώ να επιστρέφω εκεί που αγαπώ.

Σκηνή 10η

Περπατώ κατά μήκος του Σηκουάνα και χάνομαι στις σκέψεις μου. Νιώθω μια γεύση γλυκιάς νοσταλγίας στα χείλη που με κάνει να χαμογελώ, αλλά και να σκέφτομαι ότι ο κύκλος της ζωής στο Παρίσι έχει κλείσει και ότι "ό, τι πέρασε, πέρασε σωστά".

Σκηνή 11η

Βαστίλλη. Οι φίλοι με περιμένουν σε ένα μπαρ της περιοχής. Τους βλέπω και πέφτω στις αγκαλιές τους. Μ' αρέσει όταν ξανασυναντιέμαι με ανθρώπους και είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Αυτό κάτι σημαίνει. 'Η μάλλον σημαίνει πολλά. Ο R. θυμάται τα γαλλικά μου την πρώτη μέρα που έφτασα στο Παρίσι, μόλις είχαμε γνωριστεί, και όλοι ξεκαρδιζόμαστε στα γέλια. Μου δείχνει το κινητό του όπου με έχει περασμένη ως "Μaria 519", 519 ήταν το νούμερο του δωματίου μου στην εστία μας. Ξαναβλέπω το γαλλικό μου νούμερο τηλεφώνου που κάποτε το ήξερα απ' έξω, αλλά τώρα αυτή αλληλουχία αριθμών φαντάζει τόσο μακρινή... O C. μου λέει πόσο χαίρεται που με ξαναβλέπει και τα μάτια του με συγκινούν. Θυμάμαι ατέλειωτα βράδια στην εστία, κουβέντες, γέλια και ξενύχτια.

Σκηνή 12η

Στους σκοτεινούς δρόμους του νυχτερινού Παρισιού ψάχνουμε με τη Δ. "noctilien". Κάνει κρύο, είμαστε κουρασμένες, αλλά γελάμε συνέχεια γιατί θυμόμαστε τρία χρόνια πριν που κάναμε τα ίδια. Κάνουμε πλάκα και λέμε ότι γεράσαμε πια και δεν αντέχουμε τα ξενύχτια.

Σκηνή 13η

Ξυπνάω σε ένα χιονισμένο Παρίσι. Λευκές σκέψεις και χαμόγελα.

Σκηνή 14η

Βράδυ στο Οberkampf. Με παλιούς, αλλά και καινούργιους φίλους. Μου λένε ότι μιλάω σαν ισπανίδα κι εγώ συνειδητοποιώ πόσο με έχει επηρεάσει η καινούργια μου γλώσσα. Γέλια πολλά και ωραίες στιγμές. Είμαι χαρούμενη.

Σκηνή 15η

Είναι πρωί και παίρνω το μετρό για τη Μονμάρτρη. Στο δρόμο για τον τόσο τουριστικό προορισμό, που όμως αγαπώ και πάντα θα αποζητώ μια βόλτα εκεί, μπαίνει ένας μουσικός με ακορντεόν. Πάντα με έκανε να συγκινούμαι ο ήχος ενός ακορντεόν...

Σκηνή 16η

Σε ένα καφέ στο Marais συνειδητοποιώ ότι μέσα σε λίγες ώρες θα αλλάξω πάλι τοπίο και θα βρεθώ σπίτι. Σπίτι αυτή τη φορά είναι η Βαρκελώνη.

Σκηνή 17η

Αποχαιρετώ τους φίλους μου, παλιούς και καινούργιους, και κατευθύνομαι προς τη στάση του λεωφορείου που θα με πάει στο αεροδρόμιο. Με γνώριμα βήματα και κινήσεις, μια και δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνω. Και σίγουρα ούτε η τελευταία.

Σκηνή 18η

Το αεροπλάνο είναι έτοιμο για απογείωση. Φεύγω γεμάτη. Καινούργιες αναμνήσεις χορεύουν με τις παλιές. Δεν είμαι λυπημένη, κι ας κυλάει ένα δάκρυ στο μάγουλό μου. Λέω "au revoir" στο Παρισάκι μου, στο οποίο ξέρω ότι πάντα θα επιστρέφω με την ίδια χαρά που επιστρέφει κάποιος σε μια πόλη που αγάπησε, δέθηκε μαζί της και άφησε ένα κομμάτι του για πάντα πίσω της. Γιατί στο κάτω-κάτω... "we' ll always have Paris"!!!

Μαρία,

05.12.2010

"Κορίτσι στην Πόλη"

2010-11-29T15:08:00.009+02:00

"Το «Κορίτσι στην Πόλη» ώρες ώρες μου θυμίζει το «Αγαπημένο μου ημερολόγιο...» που είχαν όλα τα κοριτσάκια που ήταν γεννημένα στη δεκαετία του ’80. Σκληρό ιριδίζον εξώφυλλο γεμάτο λουλούδια και μέσα ροζ μυρωδάτα χαρτιά αλληλογραφίας. Μυστικά και συνθήματα, τρίλιζες, καρδιές και μαργαρίτες αποτυπωμένες με μπλε Bic στυλό. Κάθε φορά που επιστρέφω στην Ελλάδα ξεσκονίζω τις κούτες Νουνού, όπου εκεί έχει καταχωνιάσει η μαμά μου όλη την παιδική, τη νεανική και την ενήλικη ζωή μου. Το παρελθόν μου στην Ελλάδα, σφηνώθηκε μέσα σε ένα πατάρι και για να μην παραπονιέται από την ασφυξία, το στόλισαν με πράσινη χριστουγεννιάτικη κορδέλα. Το δωμάτιο μου, που μέχρι πριν ένα χρόνο φιλοξενούσε τα πράγματα της Αθήνας, ανακαινίστηκε και έχει γίνει πλέον γκαρνταρόμπα, αποθήκη και ξενώνας.

Το καλοκαίρι ανάμεσα στα σύννεφα της σκόνης και τα κουβάρια των κολλητικών ταινιών, ξανά-ανακάλυψα τα πρώτα μου γράμματα με παραλήπτη το ημερολόγιο μου. Τώρα πια φυλλομετρώ τα τότε θέλω μου πάνω στα διάσπαρτα χαρτιά. Με βουτυρωμένα γράμματα που μοιάζουν περισσότερο με πασχαλινά κουλουράκια συντεταγμένα πάνω στο ταψί, δηλώνω ότι «όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω παραμυθάς». Στο ψήσιμο πάνω, τα κουλούρια άρπαξαν λίγο, όπως και τα όνειρα μου. Καταραμένο τσιγάρο πόσο σε αναζητώ. Και το Skype έχει πάθει νευρικό κλονισμό και δε βρίσκω κανέναν φίλο μέσα. Ναι, έτσι λύνω πια τα ψυχολογικά μου και τα παιδικά μου τραύματα, μέσω αντίλαλων και βραχυπρόθεσμων εικονικών συνεδριών.

Όλα γίνονται λοιπόν εν απουσία μου και δε ξέρω αν πρέπει να φωνάξω ή απλά να σκύψω το κεφάλι μου συγκαταβατικά. Δε θέλω πλέον να βλέπω ειδήσεις. Η πρώτη Κυρία του μεγάλου καναλιού με τη λαστιχένια φωνή και τα συνεχή σαρδάμ, άτσαλα σε προϊδεάζει για τα κακά μαντάτα. Θαρρείς και ηδονίζεται να αισθάνεται ότι βασανίζεσαι. Οι αγχωτικοί-δραματικοί επαναλαμβανόμενοι ήχοι του τύπου «Οι δρόμοι της φωτιάς» του Θανάση Παπαθανασίου, που προλογίζουν τα δελτία ειδήσεων ενισχύουν το συναίσθημα της απελπισίας. Οι φίλοι μου μονολογούν και αυτοί από τον πυρετό. Μαγαζιά φορούν την ταμπέλα «κλειστόν» και οι πρώην υπάλληλοι τους, στήνονται στην ουρά για να πάρουν το επίδομα ανεργίας. Και εγώ εδώ, ζω το μποέμικο όνειρο της επιστροφής. Να επιστρέψω πού; Η αυτοεξορία κουβαλά πάντα τις δικές της ενοχές και φοβίες.

Οι εφήμερες ζωές μας ανάγονται σε αριθμούς στατιστικών ερευνών. «Φύγαν τόσοι αυτό το μήνα, περισσότεροι απ’όσο υπολογιζόταν». Νούμερα και αμέτρητες λέξεις βαμμένες στα μαύρα, πάνω στα βρώμικα φύλλα των εφημερίδων. Και οι εναπομείναντες ακόμα μπορούν και αντιστέκονται. Και ύστερα κάποιοι φορώντας τα ρούχα του βασιλιά, επωφελούμενοι τις καταστάσεις, βγάζουν λογύρδια υποδιόμενοι τους Μεσσίες. Τους σιχαίνομαι αυτούς τους άχρηστους γραφικούς ανθρωπάκους, που το μόνο που έχουν μάθει είναι να ζουν εις βάρος των άλλων. Αυτοί πότε θα φύγουν; Πες μου!

Ονειρεύομαι ακόμα την Αθήνα, τους φίλους. Το διαμέρισμα στην Πανόρμου. Τις μεταμεσονύκτιες χορευτικές παραστάσεις στο «Τζόκερς» στη Βουλής. Το συναίσθημα της οικειότητας, που αποκτάς με αυτά που έχεις ήδη αγαπηθεί. Και η Πόλη; Έχω τσακωθεί μαζί της, γιατί βρήκε έναν παραπάνω λόγο για να με κρατήσει. "

(Δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στην «Απογευματινή» Κων/πολης, 8/11/2010)

*Το "Κορίτσι στην Πόλη", είναι εβδομαδιαία στήλη στην εφημερίδα "Απογευματινή Κων/πολης", που γράφεται από την Ελένη Σταματούκου.

(Όταν πρωτοδιάβασα το κείμενο αυτό από το "Κορίτσι στην Πόλη", δεν μπόρεσα να μην ταυτιστώ, να μην ψάξω κάπου εκεί ανάμεσα στα όσα γράφει τον εαυτό μου...

Θα μπορούσα να ξεκινήσω να γράφω και να γράφω... Να πω για "το μποέμικο όνειρο της επιστροφής", για "τις ενοχές και τις φοβίες της αυτοεξορίας", για τα όνειρα που "άρπαξαν στο φούρνο", για τα άλλα που έμειναν για πάντα λέξεις σε κοριτσίστικο ημερολόγιο, για την Αθήνα που πάντα ονειρεύομαι και που πάντα θα μου λείπει... Για όσα με δένουν, για την οικειότητα που έχω αποκτήσει με όσα και όσους έγω αγαπηθεί...

Και πιο πολύ για την τωρινή μου πόλη που κάθε μέρα βρίσκει και έναν καινούργιο λόγο για να με κρατάει εδώ..

Η αλήθεια αυτού του κειμένου με μελαγχολεί...

Και με κάνει να μην μπορώ να πω τίποτα άλλο. )

Μαρία,

29.11.2010

...

2010-11-28T20:04:00.008+02:00

"Κανεὶς δὲ θ᾿ ἀγγίξει τὴν ἔκταση τῆς στοργῆς καὶ τῆς θλίψης μου."

Μανόλης Ἀναγνωστάκης

Μαρία,

28.11.2010

Η χαρά της ζωής.

2010-11-26T17:10:00.003+02:00

" Ένας θαυμάσιος τρόπος να κοιτάξεις τον εαυτό σου

είναι μέσα από την αντανάκλαση

των αντιδράσεων του άλλου

απέναντί σου."

Leo Buscaglia

Στην Κ.

Με πολλή, πολλή αγάπη...

Ένα από τα πιο ιδιαίτερα δώρα που μου έχουν κάνει ποτέ είναι ένα μικρό βιβλιαράκι με χρυσό εξώφυλλο, "Η Χαρά της ζωής". Ένα μικρό βιβλίο γεμάτο αποφθεύγματα για το πώς να χαίρεσαι κάθε στιγμή. Τέτοιου είδους βιβλία ποτέ δεν με εντυπωσίαζαν, όμως αυτό έχει άλλη αξία. Πέρυσι τα Χριστούγεννα μού το έκανε δώρο η φίλη Κ. Μέσα σ' αυτό, μου έγραψε μια μεγάλη αφιέρωση και στη συνέχεια σχολίασε με μολύβι κάθε φράση που της άρεσε ή που σήμαινε κάτι για 'κείνην ή για μένα.

Κάθε φορά που διαβάζω αυτό το βιβλίο- που έχει γίνει το αγαπημένο μου livre de chevet- αρχικά χαμογελώ, μετά αρχίζω να γελάω μόνη μου, ύστερα συγκινούμαι και καταλήγω πάντα, μα πάντα, να κλαίω... Και είναι από τις λίγες φορές που πιάνω τον εαυτό μου να κλαίει από χαρά.

Σήμερα Παρασκευή, άλλο ένα κανονικό απόγευμα μιας κανονικής μέρας, ξαναδιάβασα αυτό το μικρο βιβλιαράκι. Νόμιζα πως άκουγα τη φωνή της φίλης μου να μου μιλάει, να ξεπετιέται μέσα από τις σελίδες και να γελάμε μαζί. Και τότε άρχισαν πάλι να μου έρχονται στο μυαλό πολλές εικόνες, ανάκατες, γλυκιές, αναμνήσεις και στιγμές: ένα βράδυ στην παραλία της Σερίφου, ένα απόγευμα στην κούνια του εξοχικού της, ένα μεσημέρι στην καρότσα ενός αγροτικού, ένα πρωινό στην αυλή του χωριού μου, μία συζήτηση-εξομολόγηση ένα βράδυ στη Βαρκελώνη, καφέδες, ποτά, φαγητά, γέλια, κλάματα, κουβέντες βαθυστόχαστες και μή, σκέψεις για τη ζωή, τον έρωτα, την αγάπη, όνειρα για το μέλλον, για το ήμουν, το είμαι, το θα γίνω...

Χαρά της ζωής είναι οι άνθρωποι που έχουμε γύρω μας.

Χαρά της ζωής είναι οι άνθρωποί μας να μας συγκινούν με την αγάπη τους. Όπου κι αν είμαστε κι όπου κι αν είναι.

Μαρία,
26.11.2010

5.30 το απόγευμα...

2010-11-23T18:33:00.003+02:00

"And turning out the light,

I must have yawned and dreamt my way through yet another night,

And rattling on the roof I maybe heard the sound of rain,

"I love the rain."

The day before you came..."

5.30 η ώρα το απόγευμα.
Ένα κανονικό απόγευμα, μιας κανονικής μέρας, μιας κανονικής βδομάδας, ενός κανονικού Νοεμβρίου...
Αυτό το πορτοκαλο-κόκκινο χρώμα του ουρανού που πάντα με κάνει να σηκώνω το βλέμμα απο ό, τι κάνω και να κοιτάζω ψηλά, έξω από το παράθυρο...
Είναι 5.30.
Μπροστά μου έχω...
Μια δουλειά που αγαπώ.
Ένα τραγούδι που με συγκινεί.
Μία σκέψη που με κάνει να χαμογελώ. Και άλλη μία που με μελαγχολεί.
Ένα ταξίδι εν όψει στην πόλη που πριν καιρό υπήρξε η πόλη μου και που με κάποιο τρόπο θα είναι για πάντα.
Έξω κάνει κρύο κι εγώ είμαι στο σπίτι μου και είμαι ζεστά.
Και αυτό από μόνο του με κάνει να συγκινούμαι.
Γιατί όλα είναι κανονικά κι εγώ είμαι καλά.
Τόσο απλά.

(Το τραγούδι συντροφιά μου αυτά τα απογεύματα...)

Μαρία,
23.11.2010

Αγάπη.

2010-11-20T00:03:00.008+02:00

Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον.
Καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν,
καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι.
Καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσωμαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι.
Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται,
ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ,
ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται,
οὐ φυσιοῦται,
οὐκ ἀσχημονεῖ,
οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς,
οὐ παροξύνεται,
οὐ λογίζεται τὸ κακόν,
οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ·
πάντα στέγει, πάντα πιστεύει,
πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.

Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει.

(Απόστολος Παύλος Α΄επιστολή προς Κορινθίους (13,1-8) )

Μαρία,

19.11.2010

Oι παρενθέσεις.

2010-11-09T16:23:00.005+02:00

παρένθεση η [parénθesi] : 1. (γραμμ., συνήθ. πληθ.) σημείο στίξης (σύμβολο ( )) που χρησιμοποιείται κυρίως για να περιλάβει λέξεις ή φράσεις (ή και αριθμούς) που παρεμβάλλονται στο λόγο, που διαφοροποιούνται συνήθ. συντακτικά από τις άλλες και εξηγούν ή συμπληρώνουν τα λεγόμενα (γραφόμενα). 2. η λέξη ή η φράση που παρεμβάλλεται στο λόγο και που περικλείεται από το ομώνυμο σημείο στίξης. (επέκτ.) απομάκρυνση από το κύριο θέμα και αναφορά σε κτ. άλλο που μόνο έμμεση σχέση έχει με αυτό 3. (μτφ.) γεγονός, χρονικό διάστημα σύντομης σχετικά διάρκειας, που διακόπτει μιαν ομοιόμορφη, συνεχή ροή και είναι διαφορετικό από ό,τι προηγήθηκε και από ό,τι ακολουθεί.

Οι παρενθέσεις είναι όμορφες, γιατί είναι διαφορετικές.

Οι παρενθέσεις καμιά φορά αλλάζουν το νόημα όλου του κειμένου. Ενίοτε σε οδηγούν σε κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που μέχρι τώρα διάβαζες. Χρωματίζουν. Φωτίζουν.

Οι παρενθέσεις είναι σχεδόν πάντα σύντομες.

Και κυρίως...

Οι παρενθέσεις είναι για να κλείνουν.

Μαρία,

09.11.2010

Γράμμα φθινοπώρου χωρίς παραλήπτη...

2010-10-26T23:30:00.005+03:00

Σου γράφω και είναι βράδυ.
Μου ανέβηκε πάλι αυτός ο κόμπος στο λαιμό.
Δεν ξέρω τι μου προκάλεσε πάλι αυτήν την ταραχή.

'Η μάλλον ξέρω.
Ίσως ήταν εκείνη η μελωδία από πιάνο.
Με πήγε λίγο πίσω.
Σε κείνες τις δέκα μέρες. Θυμάσαι;
Είμαι καλά.
Η ΑΘήνα φθινοπωριάζει και είμαι καλά.
Όχι, σημερα δε βρέχει.
Κάνει λίγη ψύχρα, αλλά είμαι καλά.
Μόνο τα βράδια λίγο...
Πώς να στο πώ;
Και πώς να το καταλάβεις;
Τα βράδια μεγαλώνει η μοναξιά μεσ' στο σπίτι.
Και η ώρα δεν περνάει.
Βιάζομαι να πάω να κοιμηθώ.
Όχι, δε νυστάζω.
Αλλά θέλω να κοιμηθώ.
Οι ώρες περνάνε πιο γρήγορα όταν κοιμάμαι.
Βιάζομαι να διώξω τη μέρα.
Άλλη μία μέρα που με φέρνει λίγο πιο μακριά από το πριν και λίγο πιο κοντά στο μετά.
Άλλη μια μέρα.
Με στοιχειώνει κάπως η απουσία σου.
Ή η αόριστη παρουσία σου.
Σήμερα, καθώς περπατούσα στο δρόμο, είδα τα κίτρινα πεσμένα φύλλα των δέντρων.

Ξέρεις, λένε ότι το φθινόπωρο είναι μια εποχή που πρέπει να τη ζει κανείς μόνος του. Το πιστεύεις;

Εγώ δεν ξέρω.

Όλη μου η μποέμ διάθεση εξανεμίζεται μπροστά σ΄ αυτό το γράμμα που περιμένω και δεν έρχεται.

Μπροστά στις τόσες ώρες αναμονής του μη εφικτού.

Είναι βράδυ και σου γράφω.

Να περνάς όμορφα.

(Άφησε το μολύβι να της πέσει από τα χέρια. Κοίταξε το γράμμα. Σκούπισε τα δάκρυα που της δρόσισαν τα μάγουλα. Δίπλωσε το γράμμα. Άνοιξε το μικρό ξύλινο κουτί και το έκρυψε βαθιά, πολύ βαθιά. Μέχρι τη λήθη.)

Μαρία,

26.10.2010